Mijn Beste Beentje Voor

Een kleine ingreep met grote gevolgen...

Tag: zenuwpijn (Pagina 1 van 7)

Het nieuwe jaar!

14 januari 2026 / / 2 reacties

En zo zijn we alweer op weg in het nieuwe jaar, wat gaat de tijd toch snel. De december maand is voor ons een maand met een donker randje. Geen feeststemming maar wel gezellig met zijn allen samen zijn en herinneringen ophalen. Altijd met een lach en een traan en daar is dan ook alle ruimte voor.

Inmiddels weet ik dat ik 16 januari geopereerd ga worden. Aanstaande vrijdag mag ik me om 7 uur melden in het Erasmus MC, Rotterdam, waarna ik om 8 uur op de OK verwacht wordt.

Hier zal de plastisch chirurg een TMR uitvoeren (zie vorige bericht voor eventuele uitleg) en de traumachirurg zal een correctie/lift aan mijn stomp en stoma uitvoeren. Als alles goed verloopt zal ik dezelfde dag weer naar huis mogen.

Ik zie er niet echt tegenop, heb wel een idee wat me te wachten staat, maar ik hoop niet al te ziek te worden van de narcose en pijnstillers.
Ik ben er klaar voor, mijn rolstoel is onder het stof uit gehaald en staat weer klaar om me de komende 2 weken vooruit te helpen.

De winterse dagen waren wel een dingetje. Waar ik hoopte lekker in beweging te kunnen blijven tot aan de operatie, begon het met gladheid waardoor ik moeilijk over straat kon, en eindigde het met zo’n 25 cm sneeuw!
Tja en dan wonen we in een gedeelte van de wijk waar niet gestrooid wordt en nauwelijks gereden, dus ik was letterlijk een soort van ‘ingesneeuwd’.
Verder dan de tuin met de hondjes kwam ik niet, dus het wandelen deed ik maar op de loopband. Ondanks dat ik niet echt weg kon, heb ik wel genoten van het prachtige pak sneeuw en het plezier die onze hond hierin beleefde. Eindeloos zoeken en graven naar haar bal, niet binnen te houden.

Gelukkig is de gladheid nu voorbij en de sneeuw weggesmolten. Nog even een keer een zwemles meegepakt en nu zorgen dat het huis aan kant is zodat ik met een gerust hart vrijdag plat kan.

Ik hou jullie op de hoogte, wanneer ik er aan toe kom.

Tot snel
XXX

Een update!

15 oktober 2025 / / 4 reacties

Wow, ik heb met regelmaat gedacht dat ik echt even een berichtje zou moeten plaatsen hier, en steeds was er zomaar weer een week voorbij!
Geen ramp natuurlijk, maar inmiddels krijg ik weer vele berichtjes met de vraag hoe het nu gaat en wat er gaat gebeuren, dus leek het me tijd om even door de zomer heen te vliegen en te vertellen hoe het nu is.

Allereerst onze badkamer, die was net voor onze vakantie helemaal klaar en wat zijn we er enorm trots op. Er is vreselijk hard gewerkt en hij is prachtig geworden:

En ja, toen gingen we dus nog op vakantie! Samen met onze Jelle zijn we een weekje naar Madeira geweest terwijl de andere jongens thuis de boel door lieten draaien met de hulp van oma 😉
We hebben genoten, prachtig weer, een geweldig mooi hotel met schitterende tuin en natuurlijk veel gezien en overal lekker gegeten. Een prachtig eiland, en waar we grinnikend zeiden dat we Oostenrijk nog even zouden overslaan omdat alles daar zo stijl is om te wandelen, kwamen we er hier achter dat dit zowaar minstens net zo stijl was overal! Hoe dan ook ben ik overal gekomen, een heerlijke week geweest.
Uiteraard hebben we bij terugkomst thuis ook nog een hele fijne zomer gehad en lekker kunnen vertoeven in de tuin en het zwembad.

Over zwemmen gesproken; De badprothese waar ik eerder over schreef is ook na een tweede klacht afgewezen. Na overleg met de revalidatiearts, instrument maker en een lieve vriendin heb ik besloten deze afwijzing aan te gaan vechten, waardoor mijn verhaal nu bij een zeer fijne jurist ligt. Ook hiervan hou ik jullie op de hoogte.

Eind juli kreeg ik een injectie om mijn beenzenuw plat te leggen, dit was om te kijken of deze zenuw problemen gaf die ik ervaarde. De injectie met lidocaine werd onder echo geleide gezet, wat nog een hele zoektocht bleek. Uiteindelijk was het gelukt en zou ik een uurtje of 2 de werking kunnen ervaren. Ik ben in het ziekenhuis gaan wandelen, zitten, opstaan, staan, trap op en aflopen en merkte dat de meeste klachten nu dus weg waren. Zelfs zitten was comfortabel. Na een consult met mijn chirurg werd ik verwezen naar de plastisch chirurg. Zei legde me uit wat ze zouden willen doen, namelijk de grote beenzenuw opzoeken, deze gedeeltelijk gaan splitsen en dan de 2 uiteinden vastmaken aan spierstrengen. Ze noemen dit TMR of wel Targeted Muscle Reinnervation. De zenuw is bij de amputatie en her-amputatie grofweg doorgeknipt en ligt dus los tussen de spieren. Zie het als een stroomdraad die is doorgeknipt maar waar wel stroom opstaat: die blijft tikken uitdelen als je die aanraakt! De zenuw is constant bezig en aan het werk om zijn functie te kunnen doen wat ervoor zorgt dat deze gaat woekeren op sommige plaatsen (neuroom vormen) en pijnsignalen blijft afvuren terwijl er niets aan de hand is. Door deze zenuw dus vast te maken denkt de zenuw dat weer functie heeft en kan hij tot rust komen wat dus zenuwpijn/fantoompijn die ik ervaar moet verminderen of wegnemen. Vanwege het feit dat dit nogal een pittige ingreep is en veel pijn geeft ben ik ook geadviseerd om Gabapentine te gebruiken na de ingreep. DIt is voor mij wel een dingetje, aangezien ik heel erg slecht op dit soort medicijnen ga. We hebben dus samen besloten dat ik heel langzaam ga starten met opbouwen als ik bij de chirurg ben geweest. Hij wil namelijk ook een stompcorrectie verrichten en het stoma wat aanpassen zodat ik hier minder last van heb. Die afspraak was 3 weken later en ook hier hebben we doorgenomen wat ze gaan doen. Er wordt met name een gedeelte van de weke delen weggehaald (Er hangt grof gezegd een behoorlijk forse huidflap die veel trekt aan het stoma en door wrijving bij het lopen gaat die huid steeds kapot) en gelift en daarbij gaan ze het stoma zo goed mogelijk aansluitend maken. Het is nu dus de bedoeling dat zowel de plastisch chirurg als de trauma chirurg in 1 OK gaan opereren. Waarschijnlijk wordt eerst de correctie gedaan, dan wordt ik gedraaid en dan de TMR. Omdat dit agenda technisch lastig te plannen is voor de artsen zal het niet eerder dan december/januari worden.
Ondertussen dus heel langzaam begonnen met de medicatie, wat betekend dat ik over de dag verspreid last heb van duizeligheid, misselijkheid en een vermoeid gevoel. Als dit iets minder wordt kan ik weer wat ophogen en zo dan tot ik op de juiste dosis zit.

En dan nog iets heel moois waar we naar uitkijken! Omdat we beide 50 (ik inmiddels 51)zijn geworden en hier eigenlijk niets aan wilde doen hebben we besloten dat we met ons voltallige gezin en aanhang EN met ons mam, oma dus 😉 volgend jaar een mooie reis gaan maken. Herinneringen maken met zijn allen waar we op terug kunnen kijken. Enorm veel zin in, de paspoorten zijn in de maak!

Het was weer een behoorlijk verhaal, en als je wat wilt weten, vraag gerust!

Nu even tijd voor een bakkie 🙂

Tot gauw!
XXX

En dan is het april…

2 april 2024 / / 2 reacties

Zomaar… 2 keer knipperen en het is alweer april.
Dat is natuurlijk niet helemaal zo, de afgelopen maanden zijn we gewoon in de weer geweest met vanalles en nog wat. Onze jongste telg blijkt een echt pittige dame te zijn waar ik mijn handen meer dan vol aan heb. Einde van de dag hangt de tong letterlijk op de schoenen. Super lief, zoooooo veel energie en ze trekt ook zo aan de lijn dat ik niet met haar kan wandelen 🙁 Als het weer het toelaat, want wat hebben we een regen gehad de laatste tijd… alles is blubber) zet ik haar achterin de auto met Chipo en rijd ik in de buurt naar een plekje waar ik haar vanuit de kofferbak zo los kan laten rennen. Vind ze heerlijk natuurlijk, en gelukkig komt ze ook steeds goed terug bij me als ik fluit. Niet zoals ik het zou willen, maar het is even niet anders.

Nah, 18 maart was het zover, ik kreeg mijn C-leg, mijn nieuwe knie. Goedgekeurd en nu mag ik daar de komende jaren dus mee vooruit.

De afgelopen maanden gingen helaas niet zo best. Veel pijnklachten van mijn koker, niet echt goed kunnen lopen en al helemaal geen afstanden kunnen maken. Dan paste hij weer wel, dan weer niet, dan knelde alles af, dan weer te los… ik wist het gewoonweg niet meer. Waar ligt het aan? Gewicht is stabiel, stomp is stabiel… hormonen? Lijkt de enige verklaring. De pijn? zeg het maar!

Na een week op de C-leg wat aanpassingen gedaan, maar dat maakte geen verschil. De week erna wederom terug en wederom vanalles aangepast, maar ook nu weer niet het gewenste verschil. De pijn lijkt echt zenuw gerelateerd te zijn, dus lastig om daar iets aan te doen.

Na een consult met mijn revalidatiearts is er een echo en röntgen ingepland om dingen uit te sluiten. Komt hier niets naar voren dan is het toch echt aannemelijk dat de zenuwen dus ergens wringen. Omdat ik “toch niets kapot kan lopen” hield ik mijn prothese zo lang mogelijk aan, ondanks de pijn, omdat het toch wel handig is om alles op 2 benen te doen. Dat ik ging waggelen hierdoor nam ik voor lief, maar dat is nu door mijn fysio ook even on hold gezet…

Inmiddels heb ik vermoedelijk een slijmbeursontsteking in mijn heup en is mijn SI-gewricht “ontwricht”. Dus in plaats dat er wordt gezegd: geen wondjes, dus loop maar door, kreeg ik nu dus te horen dat ik bij een afwijkend looppatroon mijn prothese uit moet doen en moet gaan rollen. Eerst de rest van mijn lijf weer op orde, onderzoeken afwachten en dan weer verder.

Dat ik hier enorm van baal is zacht uitgedrukt… Over drie weken gaan we naar Texel met de hondjes, daar wil ik toch wel heel graag wat wandelen! Met dat in mijn hoofd leg ik me er nu maar even bij neer. Ontstekingsremmers, oefeningen en afspraken bij een manueel therapeut is het plan. En dan duimen dat ik dat weekje toch een beetje mobiel kan zijn.

Ik ben bijna 2 jaar verder na mijn operatie. Natuurlijk ben ik al enorm blij dat ik weer op de been ben en me weer kan redden in het dagelijks leven zonder pijn. Maar ja… als je hebt geproefd van ‘meer’, dan wil je natuurlijk ook graag meer!
Ik vraag geen onmogelijke dingen, wil gewoon graag wandelingen kunnen maken, kunnen fietsen en mobiel zijn. Ik hoef geen topsport te bedrijven, geen marathons te lopen of me met Crossfit in het zweet te werken. Dat wandelen: dat kan… Dat fietsen: dat kan… Mobiel zijn: dat kan… als mijn koker geen klachten zou geven.
Ik zou mezelf ook niet zijn als ik me hier niet in zou gaan verdiepen, dus dat is wat ik de komende tijd nog meer ga doen. Allereerst door aanstaande vrijdag eens heel veel informatie in te gaan winnen. Vandaar uit zien we verder.

Ja, mijn hoofddoel blijft nog steeds het kunnen wandelen, en daar blijf ik voor gaan, ondanks dat ik dit nu vanuit mijn rolstoel aan het tikken ben.
Iemand vertelde me dat 50 het nieuwe 30 is… dat wil ik wel eens ondervinden hahaha.
Ik heb in ieder geval wel een hele fijne verjaardag gevierd, dus ik kan in ieder geval positief afsluiten hier 😉

Tot snel
XXX

Fix You

19 december 2022 / / Geen reacties

When you try your best, but you don’t succeed
When you get what you want, but not what you need…

Het jaar is bijna ten einde, een jaar waarin heel veel is gebeurd en waar we met ons gezin het nodige achter de kiezen kregen. Ook een jaar waarin ik eindelijk werd gehoord… waarin ik werd geholpen en waarin mijn revalidatie arts mijn leven veranderde, voorgoed!

En wat voor verandering… Ze namen mijn been, maar ook mijn eindeloze, gekmakende pijn! Ik voelde opluchting en verbazing maar ook twijfel: Blijft de pijn weg?
Ja, de pijn is echt weg! Fantoompijn heb ik nauwelijks, maar ik voel wel mijn rechtervoet elke dag. Die staat in een vreemde hoek, mijn tenen zitten soms klem, tintelingen en af en toe een stroomstootje. Sensaties noemen ze dat. Het is niet uit te leggen, maar staat tot niets vergeleken met de pijn waar ik vandaan kom.

En als je dan je been ineens mist, dan ga je een keer vallen. Je vergeet het, je struikelt en je denkt in een split second dat je die stap kunt zetten om jezelf op te vangen. Die stap eindigt dan in een val op je stomp en die pijn is misselijkmakend op dat moment. Hierna ga je niet meer achteloos hinkelend de kamer door, je leert ervan.
Wat ik niet verwachtte is dat juist het litteken van die val me nu, 6 maanden later, zo belemmerd in het lopen. De pijn voelde ik al langer, maar dat werd weggeschoven onder een koker die niet goed past. Nu heb ik een perfect passende koker en de pijn blijft.
29 december krijg ik een echo en dan heb ik 4 januari de uitslag. Ik hoop stiekem dat er iets uitkomt waar wat aan gedaan kan worden. Wat dan ook!
Ook hoop ik bij geen uitkomst dat mijn instrument maker een plan B heeft, waar ik ook niet echt aan twijfel.

Tja, hoe voortvarend het dan ging, zo ga ik nog rollend het oude jaar uit.
Ik baal ervan, best stevig hoor. Ik train flink, ben veel sterker geworden, mijn balans is beter en de stukjes die ik KAN lopen, loop ik zo goed en netjes…
Ik wil weer de atletiekbaan op en rondjes lopen, met of zonder handtas* (*Onze werknaam voor een prachtige paarse kettlebell van 6 kg)
Dit komt weer, nu even niet, maar het komt!

Click here to display content from YouTube.
Learn more in YouTube’s privacy policy.

Open "Coldplay – Fix You (Official Video)" directly
Fix you van Coldplay

Soms is het fijn om even te balen, tranen laten stromen en alles klote te vinden. Daarna kan ik gewoon weer de gezellige IK zijn, vol goede moed.

En weet je… ik heb zo gewoon mijn eerste gewenning les in een aangepaste auto. Ik vind het super spannend, maar hopelijk betekend het nieuwe jaar dan ook weer een stukje meer vrijheid.

En het allerbelangrijkste is toch wel dat we dit jaar af mogen sluiten met heel positief nieuws van Paps. De chemo slaat aan, we hebben ons eerste chocoladebollen momentje gehad en we hopen met heel ons hart dat we nog enorm veel van die momentjes mogen delen. Mam je bent een kanjer hoe je het allemaal doet, zo trots!
Hou van jullie, Pap en Mam <3 Samen knokken we door!

Ik wens iedereen hele mooie kerstdagen samen met familie, vrienden en geliefden om je heen. Dat de sterretjes die op ons neerkijken extra mogen stralen.
En 2023… kom maar op! We gaan er een mooi jaar met vele herinneringen van maken.

X

Veel gebeurd…

15 september 2022 / / 2 reacties

Het is lang geleden dat ik hier wat heb neergezet, wat te maken heeft met het feit dat mijn hoofd er niet naar stond. Helaas heeft mijn vader geen goed nieuws gehad en uiteraard zijn we vooral daar mee bezig. Ik ga er verder niet op in, Maandag horen we meer, dus het zou fijn zijn als er maandag heel veel kaarsjes mogen branden voor mijn lieve paps.

Toch zal ik ook mijn verhaal maar eens neer tikken hier. Ik had gezwommen, gefietst en veel gelopen met een te grote koker inmiddels. Mijn koker bleek helaas nog een week op zich te laten wachten, dus dat betekende nog een week doorlopen. Maar goed, ook dat is weer voorbijgegaan.

Ik ben ook nog een dagje meegegaan naar Frank Jol in Amsterdam, samen met een ‘collegaatje’ die daar elke week traint.
Hoezo Amsterdam? Nou… Bij de Tolbrug wordt eraan gewerkt dat je mobiel bent, je zelf kunt redden, je doelen zijn behaald en dan laten ze je los. Hierna is er dus eigenlijk niets meer en moet je het maar zelf doen. Eens in de 3 maanden op amputatie spreekuur en als er iets is ga je naar de instrumentmaker of bel je de revalidatie arts. Prima natuurlijk, maar ik wil toch eigenlijk wel wat meer dan dit. Wandelen lukt weer, 3,5 km gehaald, maar ik wil eigenlijk wel meer! Ik wil graag langere afstanden lopen en het liefst niet op geasfalteerde paden, maar door de bossen en heuvelachtige gebieden. Daarvoor zal ik sterker moeten worden, belangrijke spiergroepen moeten trainen, een goed looppatroon moeten ontwikkelen en dan natuurlijk ook een goed passende prothese die perfect is om dit te kunnen halen. Ook zou ik graag eens kijken wat er qua sporten voor mij geschikt is en wat me kan liggen. Dromen najagen, doen waar ik vroeger gelukkig van werd. En daar kunnen ze me in Amsterdam volgens mij heel goed bij helpen! Ik mocht al even mee zwemmen en ook de fysio zette me al gauw aan het werk en daar heb ik echt 3 dagen spierpijn van gehad! Simpele oefeningen maar met grote impact dus. En je moet ze dan ook wel goed uitvoeren. Dat is het begin…

Inmiddels heeft de huisarts toch maar een injectie in mijn schouder gezet vanwege een fanatieke slijmbeursontsteking die gewoon niet van ophouden weet.
Mijn teamgesprek bij de revalidatie arts verliep ook goed. Ik gaf aan dat ik me inmiddels een beetje overbodig voelde in de groep. De groep werd ook drukker, dus er was al wat minder tijd om echt uitdagingen aan te gaan en eerlijk gezegd kan ik thuis ook prima wandelen en oefenen met traplopen. Mijn doelen waren behaald dus in overleg zou dit (vorige week) dus mijn laatste week zijn. Ik behaalde donderdag mijn Super Loopdiploma en heb vrijdag nog met de groep afscheid genomen. Ik zal de mannen en vrouw wel gaan missen. Mijn maatje Jan, ook bijna klaar, samen sleurde we elkaar overal door. Alex die helaas door tegenslagen er niet steeds bij kon zijn, maar wat een positieve man is dat! Ben die helaas ook sneller dan de bedoeling was een pauze in moest lassen vanwege heftige behandelingen. Leo de clown. Een grote fanatieke grappenmaker, leniger dan wie ook en voor de duvel niet bang! Jose die zo graag ook zo lekker rond wil lopen en Henk, een heerlijke fanatieke man die er helemaal klaar voor is om de uitdagingen aan te gaan
.

Het is wel vreemd om dit zo achter je te laten.
Zaterdag ben ik gaan ’testfietsen’. Proberen welke fiets het beste bij me zou passen en die het veiligst is in verband met mijn been. Ook daar zijn we weer een heel stuk wijzer geworden, dus wie weet fietsen we volgende zomer wel lekker samen weer rondjes!
Woensdag mocht ik dan mijn nieuwe koker gaan halen. Deze was wel een heel stuk kleiner dan mijn vorige. Behoorlijk wat smaller maar ook zeker een stuk korter. Nu is het een echte brimloze koker, ook met een flexibele achterkant zodat ik met zitten daar geen last van heb. Dat is wel een verschil!
De koker voelde goed, en toen alles was vastgezet gingen de eerste stappen ook best prima. Eenmaal thuis wilde ik natuurlijk ook gewoon lekker lopen, alleen viel dat wel tegen! Ik moet toch wel wennen aan de koker en het is alsof mijn knie en voet net anders staan. Eigenlijk was ik blij dat ik gisteren in bed lag 😉

Vanmorgen leek het allemaal weer goed te voelen. Het lopen blijft toch ‘niet veilig’ voelen, dus gebruik ik mijn wandelstok maar weer even.
Tijdens het stofzuigen vanmorgen kwam ik er dus achter dat mijn gevoel klopte. Geen idee wat er precies gebeurde, maar ik zakte spontaan door mijn prothese knie terwijl ik echt dacht dat ik die goed had geplaatst. Hierdoor maakte ik dus een flinke smakker op mijn bil en wederom op mijn elleboog. Gelukkig is vallen op je prothese knie niet pijnlijk, maar de schrik zat er wel even in. Bij mijn vorige koker kon ik inmiddels vertrouwen op waar ik mijn voeten plaatste, dat is nu eigenlijk weg. Ik ga toch maar eens bellen of dit een kwestie is van een afstelling aanpassen of dat ik toch echt gewoon ook moet wennen aan het geheel.

Inmiddels is mijn papierwinkel bij het CBR ingediend en kan ik nu dus wachten op de oproep voor een rijtest. Als deze binnen is, dan kan ik contact opnemen met een rijschool om gewenningslessen te krijgen om dan hierna een rijtest af te laten nemen. Als dit dat allemaal in orde is mag ik mijn rijbewijs aan laten passen en kunnen we onze auto aan laten passen.
Dan zal ik eindelijk weer auto mogen rijden!!!!

Volgens mij was dit alles ongeveer wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Als er nieuwtjes zijn zal ik dat zeker weer hier laten weten, maar voor nu liggen de prioriteiten heel ergens anders…

Tot snel X

Goed bezig!

1 augustus 2022 / / Geen reacties

De week is weer voorbij! Cliché… ik weet het… maar zo is het wel! Afgelopen week heb ik weer hard gewerkt, al zeg ik het zelf 😉
Afgelopen donderdag druk geweest met traplopen oefenen. Ik moet de rem-functie van mijn knie uitvogelen en vertrouwen, nou… dat valt nog niet mee! Eerst ben ik met een opstapje op de loopbrug begonnen om het gevoel een beetje te krijgen. Hierna zijn we nog op de trap gaan oefenen. Het voelt nog steeds eng om te doen. Eenmaal thuis even een hapje gegeten en daarna toch maar even langs de huisarts voor mijn schouder. Na mijn val van ruim 4 weken geleden geeft mijn schouder steeds meer problemen. Ik heb me destijds op mijn elleboog opgevangen, waardoor mijn schouder de klap heeft gekregen. De fysio’s hebben er al een paar keer naar gekeken en 1 spiergroep voelt wel wat beter, maar de nare pijn blijft. Nu lijkt het er toch op dat mijn pezen een flinke klap hebben gehad, misschien zelfs wel scheurtjes hebben opgelopen, afgaand op de pijn die ze geven. Ik moet mijn arm echt een tijdje rust geven, ondanks dat dat lastig gaat als ik in mijn rolstoel vertoef. Gelukkig loop ik steeds meer, dus ik hoop dat er gauw verbetering optreed. Het zal wel tijd nodig hebben.
Vrijdag weer een middagje Tolbrug, waar Jan geen zin had in houtbewerken en ik liever iets anders deed, vanwege mijn schouder. Geen probleem, we splitsen de groep en ik ga met Jan en de fysio lekker weer buiten aan de slag. Wandelend naar de Livit straat en daar de letterlijke hobbels oefenen die we tegen kunnen komen. Hij daagde ons extra uit om zonder stok te lopen, kijken of ik de balans ook kon vinden en tips om netjes te lopen. Het ging me niet slecht af, maar dat verdient nog heel wat aandacht 😉
Traplopen, hellinkjes op en af, ongelijk terrein… het ging allemaal goed. Uiteindelijk nog op de brandtrap aan het oefenen geweest en toen zat ons uurtje erop. Het was behoorlijk warm, dus bezweet en wel terug naar binnen.
Het sportuurtje speelde we Boccha, een soort van Jeux de Boules maar dan met zachte zware ballen voor in een zaal. Hierbij kwam houding nemen, ballen oprapen enzo aan de orde. Op het laatst nog even wat belangrijke planning info doorgenomen en toen op naar huis.

Zaterdag een lekkere rustige rommeldag, de garagedeur geschilderd en daarna nog even mee naar de Decathlon geweest. Al lopend via de andere kant van de parkeerplaats de hele Decathlon doorgelopen en dat ging eigenlijk ook wel goed. We besloten dan ook om Zondag ochtend een wandelingetje te proberen.

Nou, Zondagochtend, hondjes aan de lijn en samen met Patrick aan de wandel. We hadden voor de grap Strava aangezet, zodat we konden zien wat naast de passen ook de afstand zou zijn die we zouden lopen.

Zoals je ziet helemaal happy met de gelopen ronde van 1,88 KM. We wandelde over grindpaadjes, asfalt, stoepen met ongelijk liggende stenen en een heel stuk over het gras. Het ging goed, ik voelde geen enkel pijntje en had nergens last van, behalve dat het veel energie vraagt! Maar dat het zo goed ging gaf me aan de andere kant ook weer heel veel energie!

Eenmaal thuis uiteraard even rust en alles gecontroleerd, maar er was geen drukplekje of irritatie te vinden. Tijd voor een verfrissende douche en daarna samen met pa en ma de waanzinnige race van Max zitten kijken.

Vandaag weer vol goede moed richting Tolbrug waar ik ook weer bezig ben geweest met traplopen. Het gewoon naar boven en beneden lopen met bijzetten van mijn voet gaat perfect. Maar naar beneden zou ik dus voet over voet (alternerend) moeten kunnen. Ik moet mijn prothese voet dan net over de rand van de traptrede zetten en dan met mijn goede been doorstappen naar de volgende trede. Doordat ik dan mijn gewicht op mijn prothese been heb, buigt deze geremd door. Dat betekend dat mijn prothese been waar ik volledig op leun dan heel langzaam doorbuigt zodat ik mijn gezonde been rustig kan neerzetten op de trede lager. Klinkt ingewikkeld, maar als mijn therapeuten er weer zijn zal ik eens vragen of ze het filmen. Het ging in ieder geval een stuk beter nu!
Bij de fitness ook nog op de hometrainer gezeten om te kijken of er problemen zouden kunnen zijn als ik zelf wil gaan fietsen. Ook dit zag er erg positief uit!

Nou, veel geoefend en gedaan! Volgende week krijgt Patrick vakantie, dan gaan we samen ook lekker wandelingetjes maken. Ik heb dan ook even een weekje revalidatie-verlof… dat heb ik wel even verdiend.
Voor nu gaan we weer even proberen om de heetste dagen door te komen.

Tot gauw allemaal!

Liefs

POS

23 maart 2022 / / Geen reacties

Vandaag was het tijd voor de pre operatieve screening in het JBZ. Ik werd ontvangen door een verpleegkundige en zij liep met mij mijn vragenlijsten door, medicatie, het nucherheidsbeleid, de dag van opname en uiteraard werden mijn bloeddruk, longen en hart gecontrolleerd. Alles was in orde, dus de anesthesist werd erbij gehaald. Na een korte uitleg van hem, was het alweer klaar en ben ik goedgekeurd!

Op de dag van opname moet ik eerst bloed prikken, daarna ga ik naar de afdeling. hier krijg ik dan 2 glazen ranja en paracetamol. Ranja is om mijn bloedsuikerspiegel op peil te houden tijdens de operatie. In de ruimte voor de OK krijg ik een infuus geprikt, plakkers om mijn hartslag in de gaten te houden en een zuurstofmetertje. Hier zal wederom mijn been ‘gemerkt’ worden. Ook krijg ik een ruggenprik waar een infuus met pijnmedicatie aan wordt gehangen. Dit blijf ik ook ook na de operatie nog houden omdat het een zeer pijnlijke ingreep is, en ze op deze manier beter de pijn onder controle kunnen houden in de hoop dat ook vermindering van fantoompijn zal komen.

Na de operatie, als alle controles goed zijn en ik wakker ben mag ik terug naar de afdeling waar ik dan nog 3 dagen zal blijven alvorens ik naar huis mag (indien alles voorspoedig verloopt uiteraard)

Tijdens het wachten bij de POS heb ik zitten genieten van de prachtige bloesem bomen die uitbundig in bloei staan rondom het JBZ. Honderden bijen en hommels vlogen er rond!

We zijn weer een stapje dichterbij. Vrijdag komt Medipoint een trippelstoel aanmeten, zodat ik straks ook aan het aanrecht stabiel kan zitten met koken en tegelijkertijd makkelijk kan trippelen.

Inmiddels is alles doorgesproken en geregeld, dus kunnen we nu echt gaan aftellen. Volgende maand is het zo ver.

Pills, Pills, Pills…

17 maart 2022 / / Geen reacties

Pillen… ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Jarenlang slikte ik maximaal pijnstillers als ibuporfen, naproxen, diclofenac, tramadol, morfine, oxicodon, allemaal in combinatie met het maximale aan paracetamol, maar met zo weinig resultaat dat dit niet opwoog tegen de bijwerkingen die ik al snel ervaarde.

Zenuwpijn, dan kom je op de groep anti-depressiva en anti-epileptica die zouden moeten werken. Maar ja, je zit er zo aan, opbouwen blijkt dan nauwelijks mogelijk omdat je ze niet goed verdraagt in hogere dosis en dan werken ze dus ook weer niet of nauwelijks.
Dus nu slik je die niet meer, zul je misschien denken… En daar zit het hem dus in.

Ik wil ze niet meer, maar ik kan er niet mee stoppen. Het wordt zo eenvoudig voorgeschreven, maar zie er maar weer eens vanaf te komen. Ik ervaar zeer heftige afkickverschijnselen, dusdanig dat de arts dus zegt, blijf deze lage dosis maar slikken, het kan geen kwaad… dan kun je altijd nog verder kijken.
Lekker makkelijk natuurlijk, maar niet echt een ideale oplossing!

Het mooie is dat er een apotheker is die met tapering strips werkt om je te helpen af te bouwen van dit soort medicatie. Zij maken strips met kleine zakjes afgestemd op jouw medicatie en waar deze medicatie gedurende 4 maanden volledig kan worden afgebouwd. Hoe mooi is dat!
Dus je gaat zoeken, informeren en inderdaad kunnen ze je helpen, maar niet alle zorgverzekeraars vergoeden dit. Kosten zijn zo’n 150 euro per 28 dagen per medicijn. Snel rekensommetje leert me dus dat ik zo’n 1200 euro kwijt ben om hiermee te beginnen. Ook mijn portemonnee heeft een bodem zeg maar, en ik zit net bij een zorgverzekeraar die hier niets mee doet. Er zijn al jaren kamervragen over dit onderwerp maar ergens zal het goedkoper zijn om de pillen voor te schrijven dan om je te helpen ermee te stoppen. Verklaart ook meteen waarom dit soort medicatie zo ontzettend veel geslikt wordt!

Maar goed, mijn pillendoosjes zijn weer gevuld, voor nu laat ik het even zo, juist met dat wat komen gaat. Als na de operatie en het herstel alles qua pijn rustig genoeg is ga ik er serieus werk van maken om van mijn medicijnen af te raken.

Ik schrijf dit ook een beetje om te laten zien dat er dus mogelijkheden zijn om van deze moeilijke medicatie groep af te komen. Er zijn ook zeker zorgverzekeraars die dit vergoeden, dus zit je in dit schuitje, aarzel dan niet en informeer ernaar!

De datum…

8 maart 2022 / / Geen reacties

De hele week had ik een gevoel dat ik vandaag, dinsdag 8 maart, een datum door zou krijgen voor de operatie.
Toen ik klaar was met werken, kon ik niet inloggen op mijn JBZ, dus eenmaal thuis keek ik even in de brievenbus en daar lag post van het JBZ!

Natuurlijk binnen gelijk even kijken en nu staat het vast.
21 april a.s. over 6 weken, ga ik geopereerd worden.

Zo zit ik in mijn rolstoel.

Nu de datum vast staat is er een soort van rust. Je weet waar je naartoe leeft nu en we kunnen hier thuis nog alles in orde maken (zijn nog druk met klussen en einde van de maand komen onze nieuwe meubels als het goed is… daarnaast zijn mijn zoon en ik nog jarig :))

Als er nog ontwikkelingen zijn dan lees je dat hier, ik tel de weken af!

Daar staat het…

7 maart 2022 / / Geen reacties

De vragenlijsten op mijn JBZ zijn ingevuld en nu is het wachten geblazen! De berichten over personeel van ziekenhuizen (waaronder natuurlijk het JBZ) met Corona, doen me beseffen dat het natuurlijk zomaar eens langer kan gaan duren.
Ik merk wel dat het, nu het zover is, het ook wel mag gebeuren. Zowel ik als mijn gezin en familie zijn er wel klaar voor, zo goed als dat kan uiteraard.

Als ik nu inlog op mijn JBZ zie ik dat ik op de planning sta… wachtlijst…

Spannend!

« Oudere berichten

© 2026 Mijn Beste Beentje Voor

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑