Nou, inmiddels is het maart, en eerlijk gezegd had ik weinig tot geen behoefte om hier mijn updates neer te tikken. 16 januari was het zover, ik zou die dag geopereerd worden. Er was een TMR gepland in combinatie met stomprevisie.
We moesten om 7 uur in het ziekenhuis zijn en in sneltreinvaart werd ik opgenomen, geïnstalleerd en om 8 uur lag ik op de OK. De operatie was goed gegaan, om half 12 werd ik een beetje wakker en al gauw kon ik naar de afdeling terug. Hier voelde ik me eigenlijk kiplekker, soepje gegeten, bezoek van de arts gehad dat ik naar huis mocht, nou dat wilde ik wel, aangezien ik een zenuwblok in mijn stomp had wat 8 uur werkte, en ik wilde thuis zijn voor die was uitgewerkt.
Gegeten had ik al, dus nog even plassen en dan konden we gaan. Op het toilet ging het eigenlijk al mis, ik werd duizelig, licht in mijn hoofd en voelde me misselijk worden… dus toch. Terug op bed, even wat liggen maar wat voelde ik me beroerd. Er werd van alles geopperd, wat cola drinken (helaas niet te vinden) toch maar een boterhammetje naar binnen gedwongen en toen ik even dacht dat het wat zakte snel aankleden en richting auto met spuugzakjes binnen handbereik. Eenmaal onderweg werd ik al gauw weer flink ziek, en na een autorit van bijna 2 uur was ik blij thuis te zijn. Plat op de bank, emmer binnen handbereik maar wat was ik beroerd. Dit heeft letterlijk 2 dagen geduurd, kreeg een vorm van migraine dus kon mijn ogen niet open houden, want dan werd ik al misselijk. Na die twee dagen knapte ik wat op maar de zenuwpijn was enorm. Oxycodon maakte me weer ziek, dus wilde ik niet innemen, dan maar de gabapentin opbouwen in rap tempo. Daar wordt ik ook niet zo vrolijk van, maar ik kon toch niet van de bank, dus de beste optie. Gelukkig gingen na een paar dagen de scherpe randen er wat vanaf wat een vooruitgang was. Zitten kon ik niet, onderuit gezakt op de bank of liggend ging het beste. Helaas nam na korte tijd de pijn weer toe, vooral aan het litteken van de revisie. Hier ontstond een rode warme plek en de boel raakte nogal gezwollen. Na een belletje dus hop terug naar Rotterdam, mijn lieve mams had geen tijd om bang te zijn om te rijden, want die zag er enorm tegenop, maar ze reed recht naar het ziekenhuis met me. Daar werden wat hechtingen losgemaakt, kweekjes genomen en met spoelinstructies en antibiotica konden we weer naar huis. De dagen erna werd het eerder slechter dan beter tot ik zaterdagmiddag weer ontzettend veel pijn had, mijn stomp vuurrood zag en dit helemaal was uitgebreid. Toch weer gebeld met spoedeisende hulp, door drukte werd ik pas in de ochtend weer gebeld of we die kant op konden komen. Weer alles nagekeken, bloedprikken, met vingers in de wond wroeten, ct scans gemaakt en lang wachten kwam uiteindelijk het moment dat we weer naar huis mochten, maar nu moest ik met een katheter in de wond om diep te spoelen. Controle zou op de poli volgen. Eenmaal thuis dus extra spoelen, erg naar om te doen, maar het lukte. Buiten dat kon ik ook helemaal niets, behalve hangen en liggen. Bij de controle kreeg ik te horen dat het nu goed leek te gaan, blijven spoelen tot je de katheter niet meer in de wond geduwd krijgt. Een aantal dagen later mochten de hechtingen eruit en toen begon de pijn aan het stoma fors toe te nemen.
Na nog enkele bezoeken en telefoontjes mocht ik mobiliseren, alles doen wat ging en het lopen weer oppakken. Het spoelen lukte niet meer, dus dat mocht ik stoppen. Maar wat ik ook probeerde, de pijn was niet te doen, waardoor lopen nog steeds een hele grote uitdaging was. Naast de behoorlijke hoeveelheid pijnstillers kreeg ik nu ook een verdovende crème voorgeschreven in de hoop dat dit wat comfort gaf. Helaas te verwaarlozen, maar het deed oppervlakkig toch iets voor korte tijd.
Afgelopen woensdag dus de geplande controle afspraak bij mijn arts. Hij baalde net als ik dat het zo tegenzat. Twijfel ook waar de pijn nu vandaan komt. Is het zenuwpijn van de TMR ingreep (dat kan erg hardnekkig zijn tot een half jaar nadien) of is het iets anders? Genezing is ook niet volledig, dat heeft ook nog tijd nodig, dus voor nu is geduld een schone zaak. Ik mag de gabapentine nog verder op gaan hogen, hopende dat ik hierdoor de pijn verminder en dus mobieler kan worden, waardoor het herstel beter kan doorzetten.
Zo gezegd zo gedaan, voorlopig dus geen autorijden voor mij. Hopelijk wel verbetering zodat ik weer eens een blokje om kan. Wordt dus vervolgd!
Tja, inmiddels zijn we allemaal ingeënt voor onze grote reis naar Bali, en dan is daar de oorlog in het midden-oosten. Akelige tijden, wat gaat het allemaal brengen en hoever gaat het zich uitbreiden.
Onze vakantie is nu dus ook niet zo vanzelfsprekend meer, dus we volgen het op de voet. Nee, we kunnen ons niet zorgeloos gaan verheugen op onze reis, maar bovenal hopen we natuurlijk dat er snel een einde komt aan deze oorlog.
Lieve lieverds, tot zover dit lange verhaal.
We houden goede moed, trekken nog een extra blik geduld open en ondertussen genieten we van het heerlijk lente weer waar we nu midden inzitten.
En mam, eeuwige dank voor alle uren die je met me in de weer bent geweest tot nu toe en nog gaat zijn. Al ontelbare autoritten naar Rotterdam die je rijd alsof je nooit anders hebt gedaan, je bent mijn allerliefste heldin, hou van je!
