Mijn Beste Beentje Voor

Een kleine ingreep met grote gevolgen...

Categorie: Osseointegratie (Pagina 1 van 2)

Oef!

5 maart 2026 / / Geen reacties

Nou, inmiddels is het maart, en eerlijk gezegd had ik weinig tot geen behoefte om hier mijn updates neer te tikken. 16 januari was het zover, ik zou die dag geopereerd worden. Er was een TMR gepland in combinatie met stomprevisie.
We moesten om 7 uur in het ziekenhuis zijn en in sneltreinvaart werd ik opgenomen, geïnstalleerd en om 8 uur lag ik op de OK. De operatie was goed gegaan, om half 12 werd ik een beetje wakker en al gauw kon ik naar de afdeling terug. Hier voelde ik me eigenlijk kiplekker, soepje gegeten, bezoek van de arts gehad dat ik naar huis mocht, nou dat wilde ik wel, aangezien ik een zenuwblok in mijn stomp had wat 8 uur werkte, en ik wilde thuis zijn voor die was uitgewerkt.
Gegeten had ik al, dus nog even plassen en dan konden we gaan. Op het toilet ging het eigenlijk al mis, ik werd duizelig, licht in mijn hoofd en voelde me misselijk worden… dus toch. Terug op bed, even wat liggen maar wat voelde ik me beroerd. Er werd van alles geopperd, wat cola drinken (helaas niet te vinden) toch maar een boterhammetje naar binnen gedwongen en toen ik even dacht dat het wat zakte snel aankleden en richting auto met spuugzakjes binnen handbereik. Eenmaal onderweg werd ik al gauw weer flink ziek, en na een autorit van bijna 2 uur was ik blij thuis te zijn. Plat op de bank, emmer binnen handbereik maar wat was ik beroerd. Dit heeft letterlijk 2 dagen geduurd, kreeg een vorm van migraine dus kon mijn ogen niet open houden, want dan werd ik al misselijk. Na die twee dagen knapte ik wat op maar de zenuwpijn was enorm. Oxycodon maakte me weer ziek, dus wilde ik niet innemen, dan maar de gabapentin opbouwen in rap tempo. Daar wordt ik ook niet zo vrolijk van, maar ik kon toch niet van de bank, dus de beste optie. Gelukkig gingen na een paar dagen de scherpe randen er wat vanaf wat een vooruitgang was. Zitten kon ik niet, onderuit gezakt op de bank of liggend ging het beste. Helaas nam na korte tijd de pijn weer toe, vooral aan het litteken van de revisie. Hier ontstond een rode warme plek en de boel raakte nogal gezwollen. Na een belletje dus hop terug naar Rotterdam, mijn lieve mams had geen tijd om bang te zijn om te rijden, want die zag er enorm tegenop, maar ze reed recht naar het ziekenhuis met me. Daar werden wat hechtingen losgemaakt, kweekjes genomen en met spoelinstructies en antibiotica konden we weer naar huis. De dagen erna werd het eerder slechter dan beter tot ik zaterdagmiddag weer ontzettend veel pijn had, mijn stomp vuurrood zag en dit helemaal was uitgebreid. Toch weer gebeld met spoedeisende hulp, door drukte werd ik pas in de ochtend weer gebeld of we die kant op konden komen. Weer alles nagekeken, bloedprikken, met vingers in de wond wroeten, ct scans gemaakt en lang wachten kwam uiteindelijk het moment dat we weer naar huis mochten, maar nu moest ik met een katheter in de wond om diep te spoelen. Controle zou op de poli volgen. Eenmaal thuis dus extra spoelen, erg naar om te doen, maar het lukte. Buiten dat kon ik ook helemaal niets, behalve hangen en liggen. Bij de controle kreeg ik te horen dat het nu goed leek te gaan, blijven spoelen tot je de katheter niet meer in de wond geduwd krijgt. Een aantal dagen later mochten de hechtingen eruit en toen begon de pijn aan het stoma fors toe te nemen.
Na nog enkele bezoeken en telefoontjes mocht ik mobiliseren, alles doen wat ging en het lopen weer oppakken. Het spoelen lukte niet meer, dus dat mocht ik stoppen. Maar wat ik ook probeerde, de pijn was niet te doen, waardoor lopen nog steeds een hele grote uitdaging was. Naast de behoorlijke hoeveelheid pijnstillers kreeg ik nu ook een verdovende crème voorgeschreven in de hoop dat dit wat comfort gaf. Helaas te verwaarlozen, maar het deed oppervlakkig toch iets voor korte tijd.

Afgelopen woensdag dus de geplande controle afspraak bij mijn arts. Hij baalde net als ik dat het zo tegenzat. Twijfel ook waar de pijn nu vandaan komt. Is het zenuwpijn van de TMR ingreep (dat kan erg hardnekkig zijn tot een half jaar nadien) of is het iets anders? Genezing is ook niet volledig, dat heeft ook nog tijd nodig, dus voor nu is geduld een schone zaak. Ik mag de gabapentine nog verder op gaan hogen, hopende dat ik hierdoor de pijn verminder en dus mobieler kan worden, waardoor het herstel beter kan doorzetten.
Zo gezegd zo gedaan, voorlopig dus geen autorijden voor mij. Hopelijk wel verbetering zodat ik weer eens een blokje om kan. Wordt dus vervolgd!

Tja, inmiddels zijn we allemaal ingeënt voor onze grote reis naar Bali, en dan is daar de oorlog in het midden-oosten. Akelige tijden, wat gaat het allemaal brengen en hoever gaat het zich uitbreiden.
Onze vakantie is nu dus ook niet zo vanzelfsprekend meer, dus we volgen het op de voet. Nee, we kunnen ons niet zorgeloos gaan verheugen op onze reis, maar bovenal hopen we natuurlijk dat er snel een einde komt aan deze oorlog.

Lieve lieverds, tot zover dit lange verhaal.
We houden goede moed, trekken nog een extra blik geduld open en ondertussen genieten we van het heerlijk lente weer waar we nu midden inzitten.

En mam, eeuwige dank voor alle uren die je met me in de weer bent geweest tot nu toe en nog gaat zijn. Al ontelbare autoritten naar Rotterdam die je rijd alsof je nooit anders hebt gedaan, je bent mijn allerliefste heldin, hou van je!

Het nieuwe jaar!

14 januari 2026 / / 2 reacties

En zo zijn we alweer op weg in het nieuwe jaar, wat gaat de tijd toch snel. De december maand is voor ons een maand met een donker randje. Geen feeststemming maar wel gezellig met zijn allen samen zijn en herinneringen ophalen. Altijd met een lach en een traan en daar is dan ook alle ruimte voor.

Inmiddels weet ik dat ik 16 januari geopereerd ga worden. Aanstaande vrijdag mag ik me om 7 uur melden in het Erasmus MC, Rotterdam, waarna ik om 8 uur op de OK verwacht wordt.

Hier zal de plastisch chirurg een TMR uitvoeren (zie vorige bericht voor eventuele uitleg) en de traumachirurg zal een correctie/lift aan mijn stomp en stoma uitvoeren. Als alles goed verloopt zal ik dezelfde dag weer naar huis mogen.

Ik zie er niet echt tegenop, heb wel een idee wat me te wachten staat, maar ik hoop niet al te ziek te worden van de narcose en pijnstillers.
Ik ben er klaar voor, mijn rolstoel is onder het stof uit gehaald en staat weer klaar om me de komende 2 weken vooruit te helpen.

De winterse dagen waren wel een dingetje. Waar ik hoopte lekker in beweging te kunnen blijven tot aan de operatie, begon het met gladheid waardoor ik moeilijk over straat kon, en eindigde het met zo’n 25 cm sneeuw!
Tja en dan wonen we in een gedeelte van de wijk waar niet gestrooid wordt en nauwelijks gereden, dus ik was letterlijk een soort van ‘ingesneeuwd’.
Verder dan de tuin met de hondjes kwam ik niet, dus het wandelen deed ik maar op de loopband. Ondanks dat ik niet echt weg kon, heb ik wel genoten van het prachtige pak sneeuw en het plezier die onze hond hierin beleefde. Eindeloos zoeken en graven naar haar bal, niet binnen te houden.

Gelukkig is de gladheid nu voorbij en de sneeuw weggesmolten. Nog even een keer een zwemles meegepakt en nu zorgen dat het huis aan kant is zodat ik met een gerust hart vrijdag plat kan.

Ik hou jullie op de hoogte, wanneer ik er aan toe kom.

Tot snel
XXX

Een update!

15 oktober 2025 / / 4 reacties

Wow, ik heb met regelmaat gedacht dat ik echt even een berichtje zou moeten plaatsen hier, en steeds was er zomaar weer een week voorbij!
Geen ramp natuurlijk, maar inmiddels krijg ik weer vele berichtjes met de vraag hoe het nu gaat en wat er gaat gebeuren, dus leek het me tijd om even door de zomer heen te vliegen en te vertellen hoe het nu is.

Allereerst onze badkamer, die was net voor onze vakantie helemaal klaar en wat zijn we er enorm trots op. Er is vreselijk hard gewerkt en hij is prachtig geworden:

En ja, toen gingen we dus nog op vakantie! Samen met onze Jelle zijn we een weekje naar Madeira geweest terwijl de andere jongens thuis de boel door lieten draaien met de hulp van oma 😉
We hebben genoten, prachtig weer, een geweldig mooi hotel met schitterende tuin en natuurlijk veel gezien en overal lekker gegeten. Een prachtig eiland, en waar we grinnikend zeiden dat we Oostenrijk nog even zouden overslaan omdat alles daar zo stijl is om te wandelen, kwamen we er hier achter dat dit zowaar minstens net zo stijl was overal! Hoe dan ook ben ik overal gekomen, een heerlijke week geweest.
Uiteraard hebben we bij terugkomst thuis ook nog een hele fijne zomer gehad en lekker kunnen vertoeven in de tuin en het zwembad.

Over zwemmen gesproken; De badprothese waar ik eerder over schreef is ook na een tweede klacht afgewezen. Na overleg met de revalidatiearts, instrument maker en een lieve vriendin heb ik besloten deze afwijzing aan te gaan vechten, waardoor mijn verhaal nu bij een zeer fijne jurist ligt. Ook hiervan hou ik jullie op de hoogte.

Eind juli kreeg ik een injectie om mijn beenzenuw plat te leggen, dit was om te kijken of deze zenuw problemen gaf die ik ervaarde. De injectie met lidocaine werd onder echo geleide gezet, wat nog een hele zoektocht bleek. Uiteindelijk was het gelukt en zou ik een uurtje of 2 de werking kunnen ervaren. Ik ben in het ziekenhuis gaan wandelen, zitten, opstaan, staan, trap op en aflopen en merkte dat de meeste klachten nu dus weg waren. Zelfs zitten was comfortabel. Na een consult met mijn chirurg werd ik verwezen naar de plastisch chirurg. Zei legde me uit wat ze zouden willen doen, namelijk de grote beenzenuw opzoeken, deze gedeeltelijk gaan splitsen en dan de 2 uiteinden vastmaken aan spierstrengen. Ze noemen dit TMR of wel Targeted Muscle Reinnervation. De zenuw is bij de amputatie en her-amputatie grofweg doorgeknipt en ligt dus los tussen de spieren. Zie het als een stroomdraad die is doorgeknipt maar waar wel stroom opstaat: die blijft tikken uitdelen als je die aanraakt! De zenuw is constant bezig en aan het werk om zijn functie te kunnen doen wat ervoor zorgt dat deze gaat woekeren op sommige plaatsen (neuroom vormen) en pijnsignalen blijft afvuren terwijl er niets aan de hand is. Door deze zenuw dus vast te maken denkt de zenuw dat weer functie heeft en kan hij tot rust komen wat dus zenuwpijn/fantoompijn die ik ervaar moet verminderen of wegnemen. Vanwege het feit dat dit nogal een pittige ingreep is en veel pijn geeft ben ik ook geadviseerd om Gabapentine te gebruiken na de ingreep. DIt is voor mij wel een dingetje, aangezien ik heel erg slecht op dit soort medicijnen ga. We hebben dus samen besloten dat ik heel langzaam ga starten met opbouwen als ik bij de chirurg ben geweest. Hij wil namelijk ook een stompcorrectie verrichten en het stoma wat aanpassen zodat ik hier minder last van heb. Die afspraak was 3 weken later en ook hier hebben we doorgenomen wat ze gaan doen. Er wordt met name een gedeelte van de weke delen weggehaald (Er hangt grof gezegd een behoorlijk forse huidflap die veel trekt aan het stoma en door wrijving bij het lopen gaat die huid steeds kapot) en gelift en daarbij gaan ze het stoma zo goed mogelijk aansluitend maken. Het is nu dus de bedoeling dat zowel de plastisch chirurg als de trauma chirurg in 1 OK gaan opereren. Waarschijnlijk wordt eerst de correctie gedaan, dan wordt ik gedraaid en dan de TMR. Omdat dit agenda technisch lastig te plannen is voor de artsen zal het niet eerder dan december/januari worden.
Ondertussen dus heel langzaam begonnen met de medicatie, wat betekend dat ik over de dag verspreid last heb van duizeligheid, misselijkheid en een vermoeid gevoel. Als dit iets minder wordt kan ik weer wat ophogen en zo dan tot ik op de juiste dosis zit.

En dan nog iets heel moois waar we naar uitkijken! Omdat we beide 50 (ik inmiddels 51)zijn geworden en hier eigenlijk niets aan wilde doen hebben we besloten dat we met ons voltallige gezin en aanhang EN met ons mam, oma dus 😉 volgend jaar een mooie reis gaan maken. Herinneringen maken met zijn allen waar we op terug kunnen kijken. Enorm veel zin in, de paspoorten zijn in de maak!

Het was weer een behoorlijk verhaal, en als je wat wilt weten, vraag gerust!

Nu even tijd voor een bakkie 🙂

Tot gauw!
XXX

Waar blijft de tijd…

26 juni 2025 / / Geen reacties

Letterlijk! De weken lijken voorbij te vliegen. Sinds we zijn teruggekomen uit Valencia is de zomer zo een beetje aan blijven houden en hebben we eigenlijk steeds heerlijk weer. Terugdenkend dat ik met mijn eerste prothese voornamelijk in mijn rolstoel zou hebben gezeten afgelopen tijd vanwege de temperaturen, kan ik nu oprecht zeggen dat het heerlijk weer is, aangezien we nog steeds elke dag lekker wandelen en alles doen.
Onze badkamer moest aangepakt worden, dus dat betekende: slopen. Ik zag er enorm tegenop, zeker omdat we het allemaal zelf zouden gaan doen.

Het slopen en afvoeren werd door de mannen hier in huis gedaan, ondertussen kon ik met onze grasmat aan de slag (maaien, verticuteren, egaliseren en bemesten) Vorig jaar zat ik hierbij toe te kijken, nu kon ik het zelf!
Het werken aan de badkamer verloopt goed, heb aardig wat kunnen helpen hier en daar. Inmiddels hebben we het zwembad ook weer staan, zo kan er nu dus regelmatig een verfrissende duik genomen worden als de temperaturen weer eens oplopen. Ook de hondjes genieten hier met volle teugen van en springen er vrolijk mee in.

Al met al gaat het eigenlijk gewoon allemaal goed. Het gaat zeker niet vanzelf en ik moet echt wel werken om mezelf in goede conditie te houden. Inmiddels kan ik weer goed fietsen, wandel ik dagelijks, doe 2 keer in de week een groepsles in het zwembad en voel me prima.
Het stoma geeft wel nog steeds pijnklachten, dat gaat een beetje op en af. Soms een week of 2 weken dat het echt vervelend is en het lopen lastiger maakt, dan weer wat beter.
Mijn laatste controle, 11 juni jl, was goed. Bot zag er goed uit, dus geen zorgen voor een infectie. Pijnklachten die ik aangeef te voelen waren niet 100% zeker aan het stoma te wijden, dus nu ga ik eind juli een echo geleide injectie krijgen in de grote beenzenuw achter in mijn stomp. Hierna moet ik gaan wandelen en ervaren wat dit doet en of dit misschien wat van de klachten veroorzaakt. Ontstekingswaarden waren prima. Mocht dit niets uithalen dan gaan we kijken of er iets aan het stoma gedaan moet worden.

Afgelopen dinsdag had ik een terugkom afspraak op Rijndam. Ruim een half jaar na mijn Osseointegratie kijken hoe het er nu voorstaat.
Vanwege de NAVO top was ik op tijd aangereden, maar de snelweg was meer dan prima te doen. Echter in Rotterdam waren ze volop bezig (niet wetend waarmee?) Er werden zonder pardon rijstroken afgezet, enorm veel politiewagens overal en politie rende rond met vesten aan. Op het water volop politie, enorme helicopters cirkelde rond, evenals drones, het was best een beetje angstaanjagend om te zien. Door dit alles stond alle verkeer vast en heb ik ruim 1,5 uur in Rotterdam vastgestaan voordat ik op Rijndam aankwam.
Hier werd ik eerst gezien door de instrumentmaker, kijken of alles nog in orde is met prothese, pin en afstellingen. Dit was allemaal prima. Hierna een bezoekje aan de fysio. Hier moest ik de 6 minuten looptest herhalen en een test waar je moet opstaan, rondje lopen en gaan zitten.
Hierna werd er een tracker geplakt op mijn been om de activiteiten thuis een week te monitoren en kon ik door naar de revalidatie arts.

Ook hier was het prima, ik kreeg een recept mee met pijnstillende crème die ik kan gebruiken als het stoma pijnlijk is en ik actief wil zijn (uittesten of het werkt) en een crème met hormonen die het wildvlees groei zou moeten afremmen/verminderen. Dit gaan we dus de komende tijd proberen.
Daarnaast wordt er gekeken of er een aanvraag gedaan kan worden voor een badprothese zodat ik gewoon naar het zwembad kan, zonder gevaar voor mijn huidige prothese, en ik niet meer op mijn billen naar het water hoef te schuiven. Dat ik me ook gewoon daarna kan douchen en ook thuis weer staand onder de douche kan. Het maakt het ook weer mogelijk om aan het water te vertoeven met de honden en toch op de been te zijn en als we ergens verblijven dat ik dan ook zonder al te veel capriolen gewoon kan douchen en ‘spoelen’. Erg benieuwd wat hieruit gaat komen.

Voor nu gaan we lekker door, badkamer is een heel eind klaar, hopelijk kunnen we dit weekend de vloer erin leggen! Hierna kan alles opgehangen worden en kan er gedoucht worden in stijl 😉

Niet te vergeten dat we toch nog een weekje vakantie gepland hebben staan volgende maand. Jongste telg zal waarschijnlijk voor de laatste keer mee gaan, dus aan hem de keuze waarheen. Die was snel gemaakt, hij wilde naar Madeira (heb ik op tik tok gezien!) Dus zo gaat het gebeuren.
Genoeg om naar uit te kijken en ondertussen en met deze prachtige zomerse (tropische) dagen komt het helemaal goed.

Ik wens iedereen alvast hele fijne vakanties toe, geniet van het weer en van elkaar en tot gauw!

xxx

En dan is het ineens april!

8 april 2025 / / 1 reactie

Waar blijft de tijd! Na de stroeve start van het nieuwjaar ging het eigenlijk vrij vlot de goede kant op en al gauw maakte ik weer fijne wandelingen. In maart controle gehad bij de chirurg, deze was matig tevreden omdat hij toch wat botgroei en wazig beeld zag bij de pin. Dit zou kunnen duiden op een infectie maar kan ook door de toename van belasting komen. Ik had geen klachten die bij een infectie zouden kunnen passen, dus we wachten even af. Het stoma is zo nu en dan wel pijnlijk door wildvlees groei, maar dat zou eventueel verholpen kunnen worden door een relatief kleine ingreep. Omdat ik in juni op controle terug moet om de botgroei in de gaten te houden, besluit ik hiermee ook te wachten.
Ondertussen mocht ik een verstelbare prothese voet testen. Deze voet wikkelt heel soepel af en geeft ook energie terug. Grote voordeel is dat hij makkelijk te verstellen is zodat ik ook eens een andere schoen kan dragen of zelfs op blote voeten door huis kan lopen (wat ik sinds de amputatie heel erg mistte… ik had thuis nooit schoenen aan) Ook merkte ik dat ik bij wandelingen dan ook net een kleine aanpassing kon doen zodat ik net wat prettiger liep, zoals iets meer teendruk bij langere wandelingen, juist wat minder gewoon in huis. Hij is inmiddels aangevraagd en ik hoop dat ik op korte termijn groen licht van de zorgverzekering krijg, zodat ik net wat meer comfort ervaar bij het lopen.

Tijdens mijn eerste intake voor de Osseointegratie werd gevraagd naar het doel wat je hoopt te kunnen bereiken. Tijdens dat gesprek benoemde ik met name wat langere wandelingen te kunnen maken en als ik dan mocht dromen dat mijn man en ik samen onze lang gekoesterde stedentripjes konden gaan maken (lopend!)
Hoe verrast was ik dat mijn man voor mijn verjaardag dan ook een stedentrip naar Valencia had geboekt! We gingen het gewoon doen, terwijl ik me steeds maar ongerust maakte of ik het wel zou kunnen volhouden.

5 april was het dus zover, we vertrokken vroeg in de ochtend naar Valencia en zouden daar 2 nachten in een mooi hotel verblijven en hadden dan 3 dagen om de stad te verkennen.
Het is omgevlogen, maar wat hebben we enorm genoten! Een schitterende stad en er is zo enorm veel te zien dat we ogen tekort kwamen.

We hebben ontzettend veel gelopen door de stad, de parken, mooie plaatsen bezocht, heerlijk genoten van de Paella Valencia en dat met een temperatuur van 24 graden onder de prachtige palmbomen.

Nooit gedacht dat ik dit een half jaar na mijn ingreep zou kunnen doen.
We hebben dagelijks tussen de 20.000 en 23.000 stappen gemaakt, de hele dag op de been geweest en het was behoorlijk warm!
Ik heb letterlijk nergens last van gehad, het meeste ongemak kwam op de laatste dag door een inmiddels vrij pijnlijke linkervoet vanwege het vele lopen… het is ongelooflijk.
Geen wondjes, geen pijn, geen transpiratieproblemen, geen vacuumverlies, geen koker die niet blijft zitten maar gewoon lopen!
Dit bevestigd maar weer dat het voor mij een meer dan goede beslissing is geweest. Ook als zal er best hier en daar nog wel eens een kleine ingreep nodig zijn of zal ik zo nu en dan echt ook wel ongemak ervaren van het ‘stoma’, het weegt niet op tegen de vrijheid die ik hiermee terug heb gekregen. Dichter bij mijn eigen been ga ik, denk ik, niet komen.

Inmiddels geniet ik lekker na van ons heerlijke weekendje weg, blijf ik de foto’s bekijken en hoop ik dat ook hier het zonnetje nog blijft schijnen.
Goedkeuring van de zorgverzekeraar is inmiddels binnen, dus binnenkort zal ik dan mijn verstelbare voet gaan krijgen. Dan kan ik heerlijk zonder schoenen op 2 benen in de zon/tuin vertoeven.
Het zijn de kleine dingen die het doen, ik ben een gelukkig mens.

Tot binnenkort ergens weer!

XXX


Nieuwjaar!

2 januari 2025 / / 4 reacties

Ondanks dat ik me had voorgenomen voor het einde van het jaar nog even een update te geven is het er gewoonweg niet van gekomen.
Ik mocht 22 november mijn revalidatie afsluiten in Rijndam, wat we in stijl hebben gedaan met een grote zak vers gebakken worstenbroodjes uiteraard. Het lopen gaat goed, er waren van mijn kant uit geen vragen meer en opbouwen kan ik thuis verder.
De weken erna ben ik nog wel enkele keren terug geweest naar Rijndam Orthopedietechniek omdat ik een erg vervelende kraak voelde in mijn C-leg en het gevoel had dat hij me afremde bij het lopen. Een leenknie kreeg ik om te testen en bij deze voelde ik geen kraak en geen remming. Er is dus besloten om mijn eigen knie op te sturen voor nader onderzoek. Ondertussen mag ik de leenknie blijven gebruiken en kan ik dus gewoon lekker vooruit.

Controle bij dr Vledder was ook in orde. Alles zag er keurig uit en ik ‘ga als een speer’. Hij was ook blij te horen dat ik voor mezelf de goede beslissing heb genomen en ik wordt in maart 2025 pas weer terug verwacht als alles goed gaat. Oppassen dat ik niet te snel en teveel ineens doe, je wil geen overbelasting!

Ik ben inmiddels lekker met de hondjes aan de wandel en let erop dat ik dus niet al te grote afstanden al ga lopen. Maar elke dag een fijne wandeling gaat gewoon prima. De rest van de dag ook nog lekker op de been en inmiddels met mijn moeder begonnen met aqua therapie. In warm water spierversterkende oefeningen doen. Dit voelt erg fijn en ons voornemen is dan ook dit straks 2 keer per week te gaan doen.

Maar ja, dan komen de feestdagen eraan, drukke dagen, veel kluswerk ook gepland in de 2 weken vrij en dan komt net nu de tegenslag.
Kerst was erg fijn, gezellig met ons familietje hebben we verse frietjes gebakken en gegeten en er is veel plezier gemaakt en herinneringen opgehaald.
De dag erna had ik wat lichte pijnklachten, en dat weet ik aan de drukte, veel en lang staan/lopen en op andere schoenen dan ik gewend ben… even een dagje rust en dan komt het wel goed.
Zaterdag nam de pijn gedurende de dag fors toe en lopen werd ook echt lastig. Rustig aan gedaan, maar omdat ik het niet helemaal vertrouwde toch even bij lotgenoten gecheckt wat zij dachten. Iedereen was eigenlijk vrij duidelijk: Bel even met Rotterdam! Zondagochtend eerste werk naar de SEH gebeld van het Erasmus en mijn verhaal gedaan. Ik zou in de loop van de dag terug gebeld worden, kon even duren. Mocht ik koorts krijgen of ziek worden dan moest ik direct terug bellen. Weer een dagje op de bank waar uiteindelijk toch verhoging op kwam zetten, ik voelde me grieperig worden en de fantoompijn ging door het dak. Dus toch teruggebeld en daar kreeg ik direct de arts aan de lijn. Ik mocht ‘even’ langskomen, maar omdat het niet bij de deur was kon ik het ook aankijken tot maandag op de poli. Ik zou oxycodon extra in mogen nemen om de pijn onder controle te houden en als de temperatuur boven 38,5 kwam moest ik alsnog bellen.

We besloten het er maar op te wagen, dus paracetamol, ibuprofen en hop… oxycodon erbij. Wat voelde ik me ellendig! Een suf konijn wat op de bank lag te stuiteren van de fantoompijn. Ik viel steeds in slaap en kon alleen maar liggen/hangen met 2 honden die dicht tegen me aangekropen lagen.
Na een slapeloze nacht kon ik maandag naar de poli komen. Temperatuur bleef gelukkig steken op 38,2 dus dat was oke.
Verhaal gedaan, alles nagekeken en behalve dat er vocht in mijn stomp zat en dat mijn lymfeklieren in de lies waren opgezet zag ze niets vreemds. Er werd een CT geregeld, waar ik ook direct terecht kon. Hieruit bleek gelukkig ook niets geks, geen infecties aan het bot of abcessen. Omdat de pijn, koorts en algehele malaise toch twijfelachtig waren moest ik nog even bloedprikken. Als de ontstekingswaarden te hoog waren kreeg ik uit voorzorg toch een antibiotica kuur. Opgelucht gingen we op weg naar huis.

Dinsdag werd ik gebeld dat ik inderdaad een kuur ging krijgen. Een stevige van 14 dagen die in ieder geval alles wat er zou kunnen zitten en gemist is zou bestrijden.
Na de kuur kom ik dan weer op controle op de poli.

Oud en nieuw was voor ons dus een rustige avond. Lichtelijk misselijk van de kuur en moe van de pijn van de afgelopen dagen lekker op de bank onder een dekentje tv gekeken. Manlief was ook druk geweest met klussen en had ook lange dagen gemaakt. Vuurwerk keken we vanuit de achtertuin, het was prachtig!
De nacht ging gelukkig wat beter en met het zakken van de koorts werd de fantoompijn ook steeds minder.

Inmiddels is de koorts helemaal weg, net als de fantoompijn. De pijn aan mijn stomp begint ook minder scherp te worden en het lopen is ook minder pijnlijk nu, dus de kuur doet zijn werk wel.
Wat het nu precies is geweest weet ik niet, het kan zijn dat er een infectie sluimerde die nog niet zichtbaar was, dat er ergens anders iets rommelde wat op mijn been is geslagen… het is gissen.
Hoe dan ook, nog even geduld en dan kunnen we vast weer lekker aan de wandel en het zwemmen.

Een haperende start, maar we gaan natuurijk voor een heel mooi 2025!
Ik wens jullie dan ook allemaal het allerbeste. Een mooi, liefdevol, gezond, actief of lui, gezellig 2025. Dikke knuffels voor wie ze nodig heeft en spreek jullie weer snel.

XXX

Hoe het nu gaat

11 november 2024 / / 2 reacties

Weken vliegen voorbij, maar even tijd voor een update, gezien de vele berichtjes die ik steeds blijf krijgen.
Van 17 september tot 22 oktober heb ik wekelijks geoefend met belasten op een weegschaal, wekelijks met 5 kilogram extra. Dit was een langdradige tijd aangezien je verder niets kon doen behalve 2 x per dag 20 minuten op een weegschaal steunen.
22 oktober was echter de dag dag ik mijn prothese aangekoppeld kreeg, wat wel een mijlpaal is in de revalidatie! Dan mag je ineens op 2 benen staan.

De eerste week bestond uit 2 x per dag een serie oefeningen doen waarbij je je gewicht op verschillende manieren op de prothese kant laat steunen. Daarnaast mag je op gevoel je prothese steeds wat langer dragen, zonder dat je echt gaat lopen. Einde van deze week mocht ik als afsluiting toch even in de brug op en neer lopen en dat ging eigenlijk best prima.

De tweede week mocht ik naast mijn oefeningen aan het einde van de training met krukken lopen. Dit mocht ik thuis ook binnen oefenen. Met onze honden voor de voeten niet optimaal, dus ik heb die week met regelmaat rondjes om de tuintafel buiten gelopen. Dit voelde ook weer goed!

De derde week mocht ik buiten lopen met krukken en binnen met 1 kruk wat ook voorspoedig ging en al snel werden 2 krukken 1 kruk buiten en binnen een wandelstok.

Nu is het zover dat ik in principe zonder hulpmiddel kan en mag lopen zonder beperkingen, buiten nog met wandelstok.
De snelheid waarmee dit gaat is onvoorstelbaar en ik vind het nog moeilijk te bevatten dat ik gewoon weer op de been ben! Ik ben er nog lang niet, moet echt nog sterker worden en opbouwen, maar het begin is gemaakt en mijn rolstoel staat zelfs al ruim een week ongebruikt in een hoekje.
Als ik opsta doe ik mijn prothese aan, draag deze de hele dag en als we in de avond op de bank ploffen doe ik hem uit, maar voor een toiletbezoek of even wat pakken doe je hem ook zo weer aan en loop je dus weer zo weg! Ik ga weer lopend naar boven om naar bed te gaan.

Meer mobiliteit, geen pasproblemen met mijn koker meer, geen wondjes of andere ongemakken door het lopen met een koker, geen transpiratie problemen of vacuüm verlies meer, geen ‘net verkeerd’ zittende prothese, geen rugpijn door het scheef zitten maar wel zoveel meer gemak en comfort.

Ik maak weer wandelingetjes en zal mezelf echt nog wel tegen gaan komen, er zullen uiteraard zeker ook tegenslagen gaan zijn maar voor nu ben ik enorm blij en tevreden met hoe het gaat.
Het gaat heel snel, ik wil ook heel snel en daar moet ik nog wel wat op letten en dat probeer ik ook echt.

22 november mag ik mijn revalidatie in Rotterdam al af gaan sluiten. Ben er zelf verbaast over, maar zoals mijn fysio zei: Het is om door een ringetje te halen met een mooie strik erom: Ga ervan genieten!

Dat ga ik zeker doen!

XXX

Daar gaan we!

18 september 2024 / / 2 reacties

17 september, 3 weken na mijn operatie mag ik eindelijk naar Rijndam om te gaan revalideren. Vanwege een gespleten bot mocht ik 3 weken absoluut niet belasten en gezien de pijn die ik heb gehad was dat ook niet iets wat ik überhaupt zou willen doen. Vorige week was ik bij dr. Vledder en hij was erg tevreden, de krammen mochten eruit en ik kreeg groen licht om te starten. Nu was het dus zover.

Ik was al lekker op tijd bij Rijndam, dus nog even tijd voor een bakje koffie. Nadat we de zaal ingingen even kennis gemaakt met de mede revalidanten en iedereen is echt super aardig, gezellig en behulpzaam. Dorien, de fysiotherapeute, nam me stap voor stap mee.
Heel spannend, ik mocht beginnen met een 20 minuten op mijn buik liggen! Nu lijkt dit niets, maar geloof me maar dat ik het voelde na die 20 minuten! De vers aangehechte spieren worden op rek gebracht en ondanks dat je denkt niets te doen, is het toch een soort van hard werken.

Hierna kreeg ik een ‘stubby’ op mijn pin geschroefd. Een soort van kunststof voetje waarmee ik het belasten moet gaan opbouwen.

Met dit voetje moest ik in de brug komen staan, het voetje op een weegschaal plaatsend. Vanwege mijn eerdere breuk mag ik dus maar langzaam opbouwen en mocht ik beginnen met 5 kilogram drukken. Dit betekend dat ik met het voetje 5 kilogram druk op de weegschaal mag geven. Dit moet ik 20 minuten volhouden in goed gestrekte stand. Het voelde vreemd, heel licht en toch na een tijdje ook weer zwaar! Erg apart.
Deze oefening moet ik elke dag 2 keer herhalen, dus ik kreeg een weegschaal mee naar huis om mee aan de slag te gaan.

Hierna kreeg ik een reeks spierversterkende oefeningen te doen. Allemaal erg licht zo op het eerste gezicht, maar Dorien bleef aandringen dat genoeg genoeg is! Ik moet niet te snel te veel willen. Deze oefeningen moeten thuis ook met regelmaat worden herhaald.

Als laatste kreeg ik nog een kunststof dop voor over mijn pin. Deze dop zorgt ervoor dat de lakens in bed heel blijven, eventuele broeken niet doorboord worden en dat ook de benen van manlief ongeschonden blijven 😉
Het erop schuiven was een eitje, maar de dop eraf halen was toch nog even spannend, aangezien dat niet meteen lukte. Maar na een paar keer had ik het door en nu gaat het zonder problemen.

Aan het einde van de therapie nogmaals 20 minuten belastend staan en toen zat het erop! Het was eigenlijk ook een hele gezellige middag. Er hangt een hele ontspannen sfeer, wordt over van alles gekletst en de tijd vliegt voorbij. De dinsdag en vrijdag ben ik dus in Rotterdam, de rest mag ik thuis voortzetten.

Mijn planning is nu dat ik elke 7 dagen met 5 kilo extra mag gaan belasten, wat inhoud dat ik nu dagelijks 2 x 5 kilogram doe, volgende week dinsdag met 2 x 10 kilogram start en de week daarop met 2 x 15 kilogram etc.
Over 6 weken ga ik dan als alles goed gaat ‘aangekoppeld’ worden aan mijn prothese. Dan gaan we daar verder mee opbouwen tot het moment daar is dat ik mag gaan lopen.
Het wordt een langzame en lange weg, maar met het uitzicht dat ik volgende zomer op de been ga zijn ga ik deze met goede moed en veel energie tegemoet.

Vannacht slecht geslapen door de enorme spierpijn die ik voelde, dat is eigenlijk het ergste van deze periode. De hele heftige spierpijn die je gaat hebben. De spieren zijn allemaal opnieuw en op spanning vastgehecht, dit voelt ook erg ‘strak’ aan. Elk beetje wat je nu doet is een soort van aanslag hierop en dat voel je dan ook behoorlijk. Maar aan de andere kant is dat ook een goed teken, dat je spieren aan het werk gaan en sterker worden en daar doen we het voor!

Ik heb inmiddels een krukje op de juiste hoogte gevonden met de weegschaal erop, dus de eerste belastende oefeningen zijn gedaan. Het is niet veel, maar ik ben heel blij dat ik iets kan doen nu wat mijn herstel ten goede komt. 3 weken niets mogen doen is stiekem toch ook best lang 😉

Buiten dit alles is het litteken goed aan het genezen en ziet mijn ‘stoma’ (de opening waar de pin uitsteekt) er erg netjes uit. Ik verlies nauwelijks wondvocht en ook het schoonmaken 2 x daags is een kleinigheidje.
Al met al ben ik heel blij dat de eerste weken voorbij zijn, nu op naar beter!

XXX

Een weekje verder

4 september 2024 / / 3 reacties

Inmiddels is het een week geleden dat ik ben geopereerd en het gaat elke dag een beetje beter. Het zijn muizenstapjes… maar ook dat zijn stapjes! De vrije week van Patrick zit erop, hij had het maar druk met me afgelopen week en ik ben enorm blij dat hij er was.
Mijn allerliefste mams is nu bij me in huis en ik hoef me nergens zorgen om te maken, wat stiekem erg fijn is, maar wat ik ook wel erg moeilijk vind, want ik doe het liefst toch gewoon zelf mijn ding.
Omdat ik nog maar korte momenten kan zitten en echt af moet wisselen met het op bed liggen/zitten ben ik uiteraard enorm dankbaar voor alle hulp.

Ik heb enkele dagen met forse fantoompijn achter de rug, wat nu gelukkig lijkt af te zwakken tot enkele momenten per dag, met name het gevoel dat mijn tenen door een gehaktmolen worden gedraaid of dat mijn onderbeen met messen wordt doorboord. Dit in combinatie met zware stroom schokken maakt het niet heel ontspannen liggen. Voor het slapen gaan neem ik dan ook extra medicatie en gelukkig gaan de nachten inmiddels goed en slaap ik heerlijk.

De momenten die ik kan zitten worden over de dag ook wat langer, maar bukken in mijn rolstoel of op een kruk is een no-go, dan is de druk nog echt te hoog.
Het litteken ziet er super netjes en rustig uit, de zwelling is nog behoorlijk, maar al met al gaat het best goed.

Op dit moment is het vooral even de tijd doorkomen. Belasten mag ik absoluut niet. Voldoende rust, hooghouden, zorgen dat de spieren niet teveel verkorten, dat is de hoofdzaak.
De ochtenden vind ik het pittigst. Na een nacht op bed overeind komen is al een ding, maar dan is de pijn ook behoorlijk heftig. Alles bonkt en klopt en met het zweet op de rug hobbel ik dan richting badkamer. Inmiddels hebben we een manier gevonden waarop ik me makkelijk kan verzorgen zonder dat de hele douche gedroogd hoeft te worden, dat geeft mij weer wat meer rust.
Als ik eenmaal op mijn kruk zit is het een kwestie van gaas verwijderen, wond goed uitspoelen met de douchekop. Hierna het stoma flink met chloorhexidine spoelen (en ja dat bijt!) Schoon gaasje rond de opening vouwen en klaar is Tamaar!
Wassen, aankleden en dan op de billen naar beneden.
Eenmaal beneden ruim ik het aanrecht op, neem ik een klein ontbijtje en mijn voorraad medicatie en moet ik mezelf even een uurtje geven om op adem te komen. Dan zakt de pijn gelukkig af en ben ik de rest van de dag weer de ‘vrouw’.

Ik neem ook even de van de gelegenheid gebruik om iedereen te bedanken voor alle lieve berichtjes, appjes, kaartjes en de prachtige bloemen. Zo lief om te zien en lezen dat iedereen zo meeleeft!

11 september mogen de krammetjes eruit gehaald worden, dan zie ik dr. Vledder weer in het Erasmus.
Hierna zal ik naar Rijndam worden verwezen om voorzichtig te gaan starten met mijn revalidatie. Uiteraard hoop ik dat ik vooruit blijf gaan en tegen die tijd weer goed mobiel ben met mijn rolstoel.

En dan gaat het pas echt beginnen!

XXX

Dag 3

1 september 2024 / / Geen reacties

De afgelopen nacht was wederom erg slecht, kan nauwelijks eten en ik ben zo suf dat ik steeds wegdommel.
Ik had mijn iPad ingepakt, lekker mijn guilty pleasure serietje (lees: Greys anatomie) kijken, dacht ik. Haaknaalden mee om wat Worry Worms achter te kunnen laten, maar eerlijk… alles ligt in de kast en mijn telefoon kan al nauwelijks aankijken zonder misselijk te worden. Geen radio, geen TV, geen geklets… ogen dicht en wegdoezelen, dan heb ik ook de minste pijn.
De artsen, de verpleging, de schoonmakers, de mensen van de maaltijden en drankjes zijn allemaal zo ontzettend lief! Ze proberen samen met mij van alles om wat binnen te krijgen. Zelfs glaasjes cola worden geopperd tegen de misselijkheid. Enige wat iets beter gaat is vanille vla 🫣 Steeds worden er anti-misselijkheid medicijnen in mijn infuus gespoten om me maar beter te laten voelen.
Mijn buurman van de kamer naast me piept elke keer dat hij een wandelingetje maakt even door de deur om me een goede dag te wensen, zo lief!

Vandaag zou dr van Waes komen om het verband te verwijderen, maar die laat aardig op zich wachten. De morfinepomp wordt wel uitgezet en ik krijg kortwerkende oxycodon aan mijn lijstje medicatie toegevoegd. Katheter gaat eraf en ik mag op de po-stoel naast mijn bed. De pijn arts heeft mijn bijwerkingen even besproken en ik kan niet veel anders doen dan hopen snel zonder de oxycodon te kunnen en het dan de tijd te geven om alle rotzooi uit mijn lijf te werken. Het zal wel even nodig hebben!

Half 6 komt hij binnen: dr van Waes, een bijzondere man, stel je voor: een echte militaire trauma chirurg die ontzettend veel heeft gezien en echt nergens van onder de indruk is. Ontzettend kundig in zijn werk en iedereen kijkt ook tegen hem op.
Nou, zegt hij, we zullen het er eens af gaan halen, dan kun je morgen naar huis!
Zonder waarschuwing pakt hij mijn pin vast, hop stomp in de lucht (ja dat was even een tegen het plafond moment) Schaar erdoorheen en wat pulken, en hop… daar is alles open en bloot.
Ik zie vooral de pin, vreemd dat aanraking van die pin niet pijnlijk is, en daarnaast een fikse winkelhaak met zo’n 30 krammen erin.
Morgen ga je zelf douchen, dan spoel je met de douchekop de stomp en vooral het stoma (dat noemen ze het gedeelte waar de pin uitsteekt) goed schoon. Beetje droogdeppen en dan op bed spoel je met Chloorhexidine, aan de lucht laten drogen en een gaasje erop, dat is het!
De daad wordt bij het woord gevoegd, matje eronder en ‘flats flats’ hij smijt zo enkele flinke scheuten chloorhexidine tegen het stoma. Het bijt enorm! Even wapperen, gaasje erop en klaar. Ik was te verbaasd wat er nu gebeurde en tegelijkertijd bekaf.

Na wederom een gebroken nacht voel ik me dan eindelijk ietsje beter, minder suf, maar wel nog wat misselijk.
Alles is klaar voor mijn ontslag, Patrick komt al vroeg deze kant op en ik wil al op tijd onder de douche.
De verpleegkundigen laten me lekker op mijn gemakje douchen en aanrommelen en het gaat eigenlijk erg goed. Ik voel me een ander mens! Na het douche krijg ik hulp met de chloorhexidine, waarbij de verpleegkundige met een lach verteld dat ze dat niet hetzelfde doen als de chirurg. Zij drenken enkele gaasjes en poetsen daarmee het stoma en de pin schoon. Gaasje rondom de pin om lekkend vocht te vangen en klaar!

Als Patrick er is haalt hij vast de medicatie op en eenmaal boven drinken we een bakje koffie (mijn eerste bakkie sinds mijn opname, en het smaakte me!) Wel nog steeds zware hoofdpijn die me misselijk maakt, maar we zijn blij dat we naar huis mogen.
Net na de middag zijn we weer in Boxtel. Er staat een bed in de kamer waar ik meteen in kan. Bekaf van de autorit, ben ik blij dat ik even plat kan.

Wordt vervolgd.

xxx

« Oudere berichten

© 2026 Mijn Beste Beentje Voor

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑