Een kleine ingreep met grote gevolgen...

Tag: amputatie (Pagina 5 van 10)

We gaan starten!

Weer even een berichtje van deze kant. Het gaat goed met me, heel goed! Ik voel me vol energie en zit lekker in mijn vel. Mijn wond is volledig genezen en het zwachtelen gaat prima. Het weertje werkt ook nog mee, dus dat is zeker zo fijn!
Zondag de 14e zijn we dan ook met pa en ma heerlijk gaan fietsen, zo een kilometer of 30! We hebben er allemaal van genoten.

Vandaag mocht ik ook van start op het revalidatie centrum. Dit was ook wat sneller dan ik dacht, dus moest er nog op de valreep taxi vervoer geregeld worden. Gelukkig was dit geen probleem en stond de taxi vanochtend dan ook om 07.40 uur voor de deur!
Mijn eerste afspraak was met een ergotherapeut, om alles door te nemen, bespreken waar ik tegenaan loop, moeite mee heb en wat mijn wensen zijn, waar ik energie van krijg. Het was een gezellig gesprek, ik kan me goed redden op dit moment op de beneden verdieping. Boven is nog een ding, maar dat gaf ze ook aan dat dat lastig is nu, maar met prothese misschien wel verbeterd.
Ik heb ook mijn wens uitgesproken om goed te leren lopen. Een goede techniek leren zodat ik het op kan bouwen zonder lichamelijke klachten. En dan natuurlijk weer eens lekker met de honden de bossen of duinen in kunnen.
Omdat mijn buufjes me graag mee willen nemen naar het zwemmen en me dat ook erg fijn lijkt, gaan ze daar ook aandacht aan besteden.

Overigens heb ik afgelopen weekend zowaar in ons bad in de tuin gezwommen! Overgehaald door man en zoonlief een frisse duik in het ijskoude water. Maar…. geen pijn!!! Ik was vanbinnen zo dolblij!
Als we aan de Maas waren en ik het koude water in moest lopen, dan deed dat zo ontzettend veel pijn aan mijn onderbeen en voet, dat de lol er meteen vanaf was. Bij grote hitte dipte ik dan ook vlug even in het water en dan gauw er weer uit. Het idee dat ik nu gewoon kan zwemmen zonder die pijn is geweldig, niet uit te drukken!

Maar goed, de komende tijd staat dus in het teken van de revalidatie. 3 X in de week naar Den Bosch en ik heb er enorm veel zin in. Morgen ga ik maatschappelijk werk en de fysio spreken en dan zullen we de week erna langzaam gaan zien hoe het uit gaat pakken. Ik heb er alle vertrouwen in.
Ondertussen zwachtel ik me suf, dat ding zakt elk uur wel af, omdat ik ook niet stil kan zitten natuurlijk 😉
Maar ik kan het inmiddels blindelings zowel links als rechtsom met een mooi visgraatje 😀

Nou, dan ga ik me nu even aan het poetsen zetten, de boodschapjes zijn weer binnen en vanavond heerlijk aan de asperges!

Tot snel X

Even een update :)

En dan hoor je vandaag dat iemand zich afvraagt of het wel goed gaat met me, want ik schrijf al even niet meer! Zo lief!
Bij deze dus even een update hoe het nu met me gaat. Ik schreef niet veel omdat er eigenlijk niet heel veel nieuws was.

Hoe dan ook, afgelopen maandagochtend had ik een afspraak staan bij de revalidatie arts ter controle. Bij aankomst was het eerste wat hij vroeg met een glimlach, of ik nog steeds zo achter mijn keuze stond. Ik kon hem met een grote lach vertellen dat dat zo was. Mijn oude pijn is namelijk helemaal weg! Helemaal verdwenen en ik voel ook niets wat daar op zou kunnen lijken. Heel erg bijzonder… maar ook een bevestiging dat ik de goede keuze heb gemaakt.
Ja, fantoompijn is nu even een serieus dingetje, maar ook dat gaat goed komen. Ik ben mijn medicatie aan het ophogen wat gelukkig nu wel goed gaat, dus ik kan daar wat stapjes mee maken. Daarnaast is de kans groot dat de fantoompijn straks ook minder gaat worden als ik met een prothese mag gaan lopen.

Mijn stomp (vind het zo een rotwoord, moet ook maar eens een leuke naam krijgen!) ziet er volgens alle artsen prachtig uit, de wond is geheel genezen, niet al te veel vocht dus eigenlijk perfect.
De revalidatie arts vroeg me dus of ik zin had om te gaan revalideren… ja natuurlijk! Daar wacht ik op! Hij heeft me dus per direct op de lijst gezet, dus als er plek is kan ik van start. Hij vermoed dat ik vrij snel kan beginnen met het opbouwen van de liner (Dat is een soort conische siliconen of gel hoes die je over je stomp afrolt Dit zit er dan strak omheen en hier zal dan uiteindelijk je prothese koker een vacuüm mee kunnen maken zodat je kunt lopen). Omdat ik me goed kan redden met 1 been, zal ik, als mijn stomp dat toelaat dan ook vrij vlot richting prothese gaan werken. Ik heb er enorm veel zin in om aan de slag te gaan. Werken aan vooruitgang, dat is zo lang geleden!

Ondertussen doe ik thuis eigenlijk gewoon zo goed als alles wat kan. Beneden lukt dat prima, boven is lastig, maar dan deel ik maar instructies uit aan de pubers, dan komt het ook goed. Ook al lopen ze dan op elkaars sokken, of zijn er enkele shirts verkeerd in de kast beland, dat mag de pret niet drukken.

En uiteraard ben ik ook erg lief voor mijn voetje. Scheelt tijd bij het nagels lakken, ben nu zo klaar 🙂
En met de tube voeten crème die ik van mijn zus heb gehad vanuit Texel, doe ik nu uiteraard ook extra lang!

En nee… ik weet dat sommige zich dat misschien afvragen, maar ik krijg geen korting op schoenen, hahah.
Nog even geduld, flink hard werken en dan kan ik gewoon weer 2 schoenen aan! Daar doe ik het voor…
Dit is even een flinke hobbel, maar ik ga uiteindelijk weer met mijn hondjes wandelen, dat weet ik zeker!

Spreek jullie weer gauw!
X

Nieuwe week

Het weekend is weer voorbij gevlogen, een nieuwe week van start. Het gaat nog steeds goed met me 🙂
Enige is de helse fantoompijn die me nu echt op begint te spelen. Ik had me erop voorbereid dat dit ging komen, maar de heftigheid waarmee het inslaat is toch even een ander verhaal.
Vanochtend de chirurg gesproken, legde ook uit dat dit bijna onvermijdelijk is en dat ik mijn medicatie toch moet proberen op te hogen. Omdat ik nu toch geen auto hoef te rijden, kan ik me daar wel wat makkelijker bij neerleggen, dus we gaan het proberen. Hij was wel erg blij te horen dat ik mijn ‘oude’ pijn niet meer heb gevoeld. Dit is zeer positief! Hij benoemd de fantoompijn dan ook als een stevige hobbel die ik even moet door zien te komen, het wordt beter! Het is ook niet de heftige pijn, maar meer het onverwachte en het onbegrip dat een ledemaat wat er niet meer is zo onnoemelijk veel pijn kan geven. Ondertussen probeer ik met spiegeltherapie of dit verlichting geeft.

Dan hebben we nog het conisch zwachtelen. De thuiszorg komt dit 2 keer daags thuis doen, maar inmiddels ben ik er na 10 verschillende dames ook achter dat ze allemaal eigenlijk niet weten wat ze nu moeten doen. Dus toch maar even voor mezelf opkomen nu, aangezien ik zo mooi en snel genees. Ik wil straks wel een goed gevormde stomp voor mijn prothese! Ook dit dus bij de arts neergelegd, die het eigenlijk niet vond kunnen.
Maar goed, Hij is van mening dat ik het mezelf moet aanleren, zodat ik ten alle tijden goed en degelijk kan zwachtelen. Lijkt me een goed plan!
Zojuist dus weer teruggebeld vanuit de Tolbrug, daar is een fysio die me dit graag wil leren. Morgen kan ik daar terecht.
En zo kan ik weer een stukje in eigen hand nemen, weer lekker douchen wanneer het mij uitkomt en niet meer op uur en tijd klaarzitten voor de thuiszorg.

Zo zie je maar weer… je loopt altijd wel ergens tegenaan. Maar ik laat me niet uit het veld slaan, we gaan door!

Fijne dag allemaal en geniet van het zonnetje!

Eindelijk!

Gek he… ik sliep altijd op mijn buik, maar de laatste 6,5 jaar lukte dat niet meer. Ik sliep voornamelijk op mijn rug met allemaal kussens rondom mijn been zodat mijn dekbed niet zo zwaar op mijn knie/been rustte.

Als het kan moet je nu 2 x een half uurtje buik lig oefenen om zo je spieren op lengte te houden. Vandaag lukte dat dus!

Ergens moest ik ook wel grinniken. Ik voel me totaal niet als op de foto. Voor mijn gevoel lig ik dus op mijn buik met mijn rechtervoet in de lucht. Krijg ik met geen mogelijkheid naar beneden! 🤭

Hoe dan ook, wel even lekker om op mijn buik te kunnen liggen! Toch wel gemist 😘

Lekker thuis!

Even een update nu ik weer thuis ben. Dinsdag was het zover, ik mocht naar huis. Patrick zou me vanuit zijn werk ophalen, dan zouden we samen een frietje gaan eten (onze guilty pleasure bij de Frietheuvel) en dan naar huis.
Helaas was ik door de Oxicodon behoorlijk misselijk, maar kon toch genieten van ons gezamenlijke maaltijdje 😉

Eenmaal thuis waren de hondjes natuurlijk blij dat ik er weer was. Monty was heel voorzichtig, Chipo even uitbundig als altijd, die week ook niet meer van mijn zijde. We dronken nog even een bakje koffie met paps en mams en daarna zijn we heerlijk met de hondjes op de bank gaan liggen, blij dat we weer compleet waren.

Woensdag na een goede nacht opgestaan, beneden wat gerommeld en nadat de thuiszorg was geweest lekker buiten van de zon genoten.
De thuiszorg komt me nu voorlopig 2 x per dag conisch zwachtelen. Dit is om een goede vorm aan de stomp te geven zodat straks het aanmeten van de prothese ook goed gaat lukken.

Tussendoor natuurlijk ook even plat gelegen, oefeningen van de fysio gedaan en vooral genoten van het weer thuis zijn en GEEN pijn hebben!
Het blijft nog steeds onwerkelijk dat ik geen pijn heb… nog altijd is er een stemmetje in mijn hoofd wat me vraagt, wanneer komt het? De stomp doet helemaal niet zeer, litteken is al erg mooi aan het genezen. Ik heb wel fantoomsensaties, soms wat fellere prikkels, maar dit is niet eens echt pijnlijk te noemen.

Fantoomsensaties: Dat is wel heel erg vreemd. Ik had er zoveel over gelezen en gehoord, maar het is gewoonweg niet uit te leggen hoe dat voelt. Ik voel mijn been nog helemaal tot mijn voet en tenen toe, maar kan ze niet echt bewegen. Als ik net in mijn rolstoel zit, voelt het alsof ik mijn been recht vooruit steek en dus zo overal tegenaan rij (wat dus helemaal niet kan) Na een tijdje voel ik mijn voet op de voetenplank staan, en als ik mezelf dan in de raam zie, staat er echt maar 1 voet. Soms voel ik wat tintelingen in mijn kuit en voet, of een steek in mijn voet. Met aankleden merk ik ook dat ik mijn stomp hoog optrek en dan mijn broek over mijn voet wil trekken, of even krabben in mijn knieholte… Het is bizar hoe je hersenen je voor de gek kunnen houden.

Maar goed, ik ben dolblij weer thuis te zijn, het gaat echt buitengewoon goed. Mijn oude pijn is weg, er is nauwelijks pijn. De genezing verloopt voorspoedig. Na 6,5 jaar vechten, alles proberen, stad en land afreizen kan ik nu echt opnieuw beginnen. Er zullen zeker ook nog wel dipjes komen, maar nu ben ik alleen maar heel gelukkig met de nieuwe ik.

In het bijzonder waan ik me ontzettend gelukkig dat ik ook zoveel steun en begrip van mijn naasten heb gehad. De onzekerheid is heel zwaar geweest, en ik hoop dat dit verzacht wordt nu ik er zo door gekomen ben. Pap en mam, ik ben heel blij dat jullie ondanks de angst achter me zijn blijven staan. Als het om mijn eigen kind zou gaan zou ik zeker net zo huiverig zijn, maar ik hoop dat jullie nu ook positief tegen dit avontuur aan kunnen en durven gaan kijken. Mijn stoere kids die het toch ook maar even moeten accepteren en die er zo goed mee omgaan. Mijn liefste man die me door dik en dun bleef steunen en altijd achter me is blijven staan, welke keuze ik ook zou maken. Ik hou van jullie allemaal <3

En natuurlijk ook alle lieve berichtjes, belletjes, kaartjes van jullie allemaal. Dat maakt dat ik me gesteund voel in mijn keuze, wat ook de terugkeer in de buitenwereld zoveel makkelijker maakt.

Ja, ik ben een gelukkig mens! Fijne dag allemaal X

Geslaagd!

Nou, vanmorgen al vroeg wakker maar nog altijd geen pijn. Een beetje lichte pijn maar dat mag geen naam hebben. Pijnstillers doen hun werk goed!

ik mocht zelf rustig douchen, wat ook goed ging waarna ik me een volledig ander mens voelde!
Fysio kwam langs als ik weer gezwachteld ben voor mijn ’eindexamen’.

Vaatchirurgie was zeer tevreden en ik mag naar huis.

Inmiddels met de fysio geoefend om trap te lopen en in de auto te stappen.
Ik was een snelle leerling, GESLAAGD!

Helaas kon de thuiszorg vanavond nog niet zwachtelen, dus nu wacht ik op Patrick zodat hij me na het werk op komt halen. Dan wordt ik hier nog een keer gezwachteld en neemt thuiszorg het morgen over ☺️

Vanavond dus weer fijn in mijn eigen bedje slapen! Lekker weer thuis bij mijn mannen en mijn hondjes… heb ze zo gemist!!!

Dag 4-5

Weer even een berichtje van mij. Zondag was een fijne dag, het was rustig, dus ik kon mijn oefeningen rustig doen. In de middag gezellig bezoek gehad en lekker bijgekletst. Daarna natuurlijk racen gekeken 💪🏼🧡

In de avond kwam Patrick nog op bezoek en daarna ben ik lekker op tijd plat gegaan.

De nacht was wat minder, heel onrustig been en kon mijn draai ook niet echt vinden. Viel pas na 3 uur echt in slaap en om 5 uur was ik alweer wakker.

Na het ochtendritueel werd om 8 uur mijn ruggeprik met zoutoplossing gevuld om te kijken hoe het zou gaan. Ondertussen kwam de fysio die ook zeer tevreden was! Extra bed-oefeningen gekregen en als ik slangenvrij ben gaan we morgen rondlopen, trapjes oefenen en in de auto stappen proberen. En dan mag ik wat hem betreft naar huis!

De pijnarts kwam langs om Oxycodon voor te schrijven, waarna Dianne ineens om het hoekje kwam.
We hebben even gezellig gekletst en tips uitgewisseld.

Rond half 2 mocht mijn ruggeprik en catheter eruit. Paps en mams waren op bezoek toen de anesthesist langskwam. Hij was aangenaam verrast omdat hij erg tegen de reden van de ingreep opgezien had. Nog even alles doorgesproken waarna ook hij me succes wenste. Er kwam nog een lieve vriendin binnenlopen, dus de middag vloog voorbij.

Net nog met de verpleegkundige gekeken of ik hulp nodig had bij het toilet, maar ook dat mag ik gerust zelf doen. Gaat ook prima!

Pijn is nog steeds onder controle, ben heel benieuwd hoe de nacht gaat zijn, maar heb er vertrouwen in dat ik gauw weer thuis ga zijn.

tot snel, en iedereen nogmaals bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes, lekkers enzovoorts.

❤️

Ik ben er weer!

Allereerst een hele dikke dank je wel voor al jullie lieve berichtjes die ik overal mocht ontvangen. teveel om te beantwoorden maar lees ze met heel veel liefde ❤️

donderdag de 21e moest ik me om 11.25 uur melden voor opname. ik zou om 13.45 geholpen worden maar dat liep uit. Toen het zover was werd ik opgehaald en door Patrick bij de deur uitgezwaaid. Er werd infuus geprikt, de chirurg kwam nog even praten en aftekenen en toen kreeg ik een epiduraal (ruggenprik voor verdoving) deze verdoofde helaas de linkerkant, dus na nog wat verschuiven en extra pijnmedicatie ging ik de OK in, dik ingepakt in warme dekens.

Toen ik langzaam wakker werd was het al 18.30 uur! De chirurg kwam vertellen dat het voortreffelijk is gegaan. Ik had pijn, maar dat was niet de oude pijn, dus ook positief. Mijn ruggenprik werd opnieuw gezet en pijnvrij ging ik terug naar de afdeling.

Heel vreemd zonder pijn de nacht in. Heb nauwelijks geslapen en had jeuk aan mijn enkel die er niet meer was.

Gisteren kwam de chirurg de wond bekijken dus moest het verband eraf. Alles zag er heel goed uit, heb ook geen drain. Hij vertelde ook dat hij zo tevreden was dat hij niet 5 dagen ging gipsen maar direct wilde gaan zwachtelen. Dit is om het vocht uit de stomp te krijgen een conische vorm te creëren.

Ik was de hele dag vreselijk misselijk en na alle artsbezoeken kwam de pijn opzetten.

Uiteindelijk werd ik opgehaald om een nieuw pijnblock te zetten, waarna deze direct weer wegzakte. Ben de rest van de dag nog behoorlijk ziek geweest, maar na toch wat te hebben gegeten in de avond zakte het weg.

Aftellen…

Nou, het echte aftellen is begonnen. Vorige week kreeg ik het even Spaans benauwd toen ik verkouden werd… geen Corona, maar gewoon verkouden in combinatie met behoorlijke hooikoorts. Inmiddels is het een heel eind op zijn retour na de nodige glazen gemberthee, vele liters water en een lekker zonnetje.
De paasdagen waren lekker druk. Zaterdag met paps en mams in onze tuinen de grasmatten een goede onderhoudsbeurt gegeven waarna we lekker met zijn allen van heerlijke asperges hebben genoten. Zondag een dagje van rustig aan, genieten van de zon en de verjaardag van mijn zwager. Maandagochtend tenniscompetitie van de jongste en in de middag nog even aan het werk op de praktijk. Zo kunnen we vandaag dus thuis de boel aan kant ruimen.

Het lijkt wel nesteldrang 🙂
Bedden verschonen, alle was wegwerken, opruimen en de laatste dingetjes regelen. Nog 1 keer beide beentjes op de foto… wat zal dat er donderdag anders uitzien!

Morgenmiddag wordt ik gebeld, hoe laat ik in het ziekenhuis moet zijn. Patrick brengt me dan weg tot ik naar de OK ga. Hierna wacht hij thuis af tot ik terug ben en dan komt hij met Thomas en Jelle terug. Hoe alles gaat lopen weet ik natuurlijk niet, maar ik laat het maar op me afkomen.

Het wordt wel echt spannend nu, maar ik zie er niet tegenop. Hoop dat de ingreep goed verloopt en dat de pijn erna goed onder controle gehouden kan worden.

Zo gauw ik in de gelegenheid ben, zet ik hier de volgende update weer neer.
Ik wil wel iedereen bedanken voor de lieve appjes die ik nu al mag ontvangen, ik kan helaas niet de hele dag iedereen blijven beantwoorden, maar ze worden zeker allemaal met liefde gelezen! Doet me goed!

Dikke kus allemaal!

POS

Vandaag was het tijd voor de pre operatieve screening in het JBZ. Ik werd ontvangen door een verpleegkundige en zij liep met mij mijn vragenlijsten door, medicatie, het nucherheidsbeleid, de dag van opname en uiteraard werden mijn bloeddruk, longen en hart gecontrolleerd. Alles was in orde, dus de anesthesist werd erbij gehaald. Na een korte uitleg van hem, was het alweer klaar en ben ik goedgekeurd!

Op de dag van opname moet ik eerst bloed prikken, daarna ga ik naar de afdeling. hier krijg ik dan 2 glazen ranja en paracetamol. Ranja is om mijn bloedsuikerspiegel op peil te houden tijdens de operatie. In de ruimte voor de OK krijg ik een infuus geprikt, plakkers om mijn hartslag in de gaten te houden en een zuurstofmetertje. Hier zal wederom mijn been ‘gemerkt’ worden. Ook krijg ik een ruggenprik waar een infuus met pijnmedicatie aan wordt gehangen. Dit blijf ik ook ook na de operatie nog houden omdat het een zeer pijnlijke ingreep is, en ze op deze manier beter de pijn onder controle kunnen houden in de hoop dat ook vermindering van fantoompijn zal komen.

Na de operatie, als alle controles goed zijn en ik wakker ben mag ik terug naar de afdeling waar ik dan nog 3 dagen zal blijven alvorens ik naar huis mag (indien alles voorspoedig verloopt uiteraard)

Tijdens het wachten bij de POS heb ik zitten genieten van de prachtige bloesem bomen die uitbundig in bloei staan rondom het JBZ. Honderden bijen en hommels vlogen er rond!

We zijn weer een stapje dichterbij. Vrijdag komt Medipoint een trippelstoel aanmeten, zodat ik straks ook aan het aanrecht stabiel kan zitten met koken en tegelijkertijd makkelijk kan trippelen.

Inmiddels is alles doorgesproken en geregeld, dus kunnen we nu echt gaan aftellen. Volgende maand is het zo ver.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2026 Mijn Beste Beentje Voor

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑