De afgelopen nacht was wederom erg slecht, kan nauwelijks eten en ik ben zo suf dat ik steeds wegdommel.
Ik had mijn iPad ingepakt, lekker mijn guilty pleasure serietje (lees: Greys anatomie) kijken, dacht ik. Haaknaalden mee om wat Worry Worms achter te kunnen laten, maar eerlijk… alles ligt in de kast en mijn telefoon kan al nauwelijks aankijken zonder misselijk te worden. Geen radio, geen TV, geen geklets… ogen dicht en wegdoezelen, dan heb ik ook de minste pijn.
De artsen, de verpleging, de schoonmakers, de mensen van de maaltijden en drankjes zijn allemaal zo ontzettend lief! Ze proberen samen met mij van alles om wat binnen te krijgen. Zelfs glaasjes cola worden geopperd tegen de misselijkheid. Enige wat iets beter gaat is vanille vla 🫣 Steeds worden er anti-misselijkheid medicijnen in mijn infuus gespoten om me maar beter te laten voelen.
Mijn buurman van de kamer naast me piept elke keer dat hij een wandelingetje maakt even door de deur om me een goede dag te wensen, zo lief!

Vandaag zou dr van Waes komen om het verband te verwijderen, maar die laat aardig op zich wachten. De morfinepomp wordt wel uitgezet en ik krijg kortwerkende oxycodon aan mijn lijstje medicatie toegevoegd. Katheter gaat eraf en ik mag op de po-stoel naast mijn bed. De pijn arts heeft mijn bijwerkingen even besproken en ik kan niet veel anders doen dan hopen snel zonder de oxycodon te kunnen en het dan de tijd te geven om alle rotzooi uit mijn lijf te werken. Het zal wel even nodig hebben!

Half 6 komt hij binnen: dr van Waes, een bijzondere man, stel je voor: een echte militaire trauma chirurg die ontzettend veel heeft gezien en echt nergens van onder de indruk is. Ontzettend kundig in zijn werk en iedereen kijkt ook tegen hem op.
Nou, zegt hij, we zullen het er eens af gaan halen, dan kun je morgen naar huis!
Zonder waarschuwing pakt hij mijn pin vast, hop stomp in de lucht (ja dat was even een tegen het plafond moment) Schaar erdoorheen en wat pulken, en hop… daar is alles open en bloot.
Ik zie vooral de pin, vreemd dat aanraking van die pin niet pijnlijk is, en daarnaast een fikse winkelhaak met zo’n 30 krammen erin.
Morgen ga je zelf douchen, dan spoel je met de douchekop de stomp en vooral het stoma (dat noemen ze het gedeelte waar de pin uitsteekt) goed schoon. Beetje droogdeppen en dan op bed spoel je met Chloorhexidine, aan de lucht laten drogen en een gaasje erop, dat is het!
De daad wordt bij het woord gevoegd, matje eronder en ‘flats flats’ hij smijt zo enkele flinke scheuten chloorhexidine tegen het stoma. Het bijt enorm! Even wapperen, gaasje erop en klaar. Ik was te verbaasd wat er nu gebeurde en tegelijkertijd bekaf.

Na wederom een gebroken nacht voel ik me dan eindelijk ietsje beter, minder suf, maar wel nog wat misselijk.
Alles is klaar voor mijn ontslag, Patrick komt al vroeg deze kant op en ik wil al op tijd onder de douche.
De verpleegkundigen laten me lekker op mijn gemakje douchen en aanrommelen en het gaat eigenlijk erg goed. Ik voel me een ander mens! Na het douche krijg ik hulp met de chloorhexidine, waarbij de verpleegkundige met een lach verteld dat ze dat niet hetzelfde doen als de chirurg. Zij drenken enkele gaasjes en poetsen daarmee het stoma en de pin schoon. Gaasje rondom de pin om lekkend vocht te vangen en klaar!

Als Patrick er is haalt hij vast de medicatie op en eenmaal boven drinken we een bakje koffie (mijn eerste bakkie sinds mijn opname, en het smaakte me!) Wel nog steeds zware hoofdpijn die me misselijk maakt, maar we zijn blij dat we naar huis mogen.
Net na de middag zijn we weer in Boxtel. Er staat een bed in de kamer waar ik meteen in kan. Bekaf van de autorit, ben ik blij dat ik even plat kan.

Wordt vervolgd.

xxx